Brussels Philharmonic On Tour

Faut le faire et du jamais vu

2011-09-29T10:45:00.001+02:00

Besançon. Tot voor kort was Besançon een anoniem stadje op de weg naar een of andere zuiderse vakantiebestemming. Sinds deze week is het een van de hoofdsteden in de internationale opmars van Brussels Philharmonic.

De artistieke kwaliteit, mentale weerbaarheid, fysieke paraatheid en muzikale veelzijdigheid van onze musici werden er tot het uiterste toe op de proef gesteld. Vijf concerten, twaalf verschillende dirigenten, achtentwintig publieke repetities, zes keer Don Juan op één enkele dag, duizenden muziekliefhebbers, en een festivaldirecteur die tot drie keer toe spontaan een drink organiseert voor het ganse orkest: dat alles op amper een week. Faut le faire et du jamais vu, zoals ze hier zeggen.

De vele felicitaties van belangrijke impressario’s, agenten, collega-intendanten en de ovaties van het aanwezige publiek maken ons fier, ambitieus en vastberaden: op naar een volgend avontuur.

Gunther Broucke, intendant

Tromgeroffel en trompetgeschal, wij gaan een ballet opvoeren!

2011-09-26T09:58:00.001+02:00

Besançon. Na een week die meer op een uithoudingswedstrijd leek (6 x Don Juan, 1 x Also Sprach Zarathustra, 6 x La Bohème, ...) en een fantastisch concert olv Michel Tabachnik is de vrije zaterdag na de finale van de dirigentenwedstrijd meer dan welgekomen!

Ik denk niet dat er veel musici, na het haast mishandelen van de voorbije week, afgelopen zaterdag veel gestudeerd hebben! En terecht, want er is hier buiten de wedstrijd ook heel wat te beleven in Besançon, een prachtig stadje dat na een week al als een tweede thuis aanvoelt.

Maar goed, we hebben hier nog een andere kat te geselen. Een dodelijk grappige kat. Een ontzettend onnozele kat. Een kat van Hervé Niquet. En van Shirley & Dino. En van de zotten, de ontzettend grote zotten van Chicos Mambo.

Want, tromgeroffel en trompetgeschal, wij gaan een ballet opvoeren. Meerbepaald, het eerste Romantische Franse Ballet. Met dank aan onze goede vrienden van het Palazzetto Bru Zane.

Mocht u een van de hierboven genoemde namen niet kennen, YouTube ze, Facebook ze, Google ze, want deze combinatie, zeker met ons orkest, is goud waard. En tranen van het lachen. Klassieke muziek en humor, het is bij mijn weten een zeer moeilijk huwelijk, maar wat hier gebeurd, is ontzettend mooie muziek en ontzettend grappig. Heel jammer dat we dit maar 1 x kunnen uitvoeren!

In elk geval, ik was al fan het orkest en van Hervé, vanaf nu ben ik tot het einde van mijn dagen ook nog eens fan van Gilles en Corine, en van de heren (nu ja, heren...) van Los Chicos Mambo. En zelfs van Frans Romantisch Ballet.

Groetjes vanuit het zonnige Besançon, Bart Van der Roost
Beelden door Stephan Uelpenich

Enthusiasm everywhere!

2011-09-25T11:48:00.003+02:00

Yuki Kakiuchi, laureate 52nd international young conductors competition Besançon

“Ombres by Michael Jarell was a really difficult piece, difficult to understand, difficult to get beyond the point of just organizing the notes, but actually turning them into music. I guess every candidate was slightly worried about this part of the programme. But during the general rehearsal the orchestra played so phantastic that I realized I didn’t need to worry anymore. And indeed, the concert was amazing. Thanks to all the musicians!”

David Daurier, Arte
"Thanks for your wonderful performance this whole week in Besançon. We have some wonderful souvenirs of us filming the Brussels Philharmonic playing so well.
Thanks to all the musicians for their kindness!"

David Olivera, festival international de musique Besançon
« Nous avons été très heureux de recevoir le Brussels Philharmonic à Besançon. C'est un orchestre magnifique qui a en outre fait preuve d'un enthousiasme remarquable pour le Concours. »

Gergely Madaras, finalist 52nd international young conductors competition Besançon
“I have worked with many orchestra’s, but I have never seen an orchestra before that was so flexible, so open for new ideas, so willingly adapting them. The enthusiasm of the musicians has truly touched me, the communication between us was just perfect. I enjoyed working with Brussels Philharmonic a lot!”

Een dagje welverdiende rust

2011-09-24T18:11:00.003+02:00

Il ne voulait pas descendre... Creatief bezig tijdens hun dagje vrijaf alvorens de repetities voor het volgende concert 'La Belle au bois dormant' met Hervé Niquet beginnen: Marc Steylaerts (viool) en Olivia Bergeot (viool) bevoorraden hun collega Paul De Clerck (altviool) op het eerste verdiep van het Citea Hotel in Besançon.

© Wouter Van den Eynde

Besançon by night © Stephan Uelpenich

De finale / door de ogen van een fluitiste!

2011-09-24T09:03:00.002+02:00

De eerste instrumenten worden gestemd en in het publiek wordt het stil. Er heerst een heel aparte spanning in de zaal…

Tijdens de kwart- en halve finale speelde ik in het orkest, maar nu zit ik tussen het publiek en ben ik benieuwd of er een evolutie bij de kandidaten te merken is, tegenover het begin van de week.

Het is sowieso een heel andere ervaring. Wanneer je in het orkest zit, is het vooral het contact met de dirigent en zijn/haar technische mogelijkheden die opvallen. Vanuit het publiek wordt het nog interessanter. Het is leuk om te zien hoe de finalisten functioneren als “leider” van het orkest. Dit is een echt concert, onafgebroken, met applaus, met solisten en zij moeten dat allemaal in goede banen leiden.

Het is ook leuk om te kunnen zien hoe de jury reageert op bepaalde impulsen van de kandidaten. Wanneer je in het orkest meespeelt, heb je meestal geen tijd om daarop te letten.

Wat de kandidaten betreft blijft mijn mening tot zover nog dezelfde als in het begin van de week. Ik heb de repetities voor de finale niet meegemaakt en ben daardoor ook nog niet van gedacht kunnen veranderen. Ik blijf Gergely Madaras een dirigent vinden, met een bepaalde maturiteit en zekerheid, Stamatia Karampini dirigeert met een schwung en pakt het publiek in, maar wanneer Yuki Kakiuchi het dirigeerstokje overneemt krijgt het een warmere, rondere klank en lijkt het wel te zweven. Het orkest is vrij, maar hij heeft er toch nog controle over.

Kakiuchi is voor mij sedert dag een al de winnaar. Wanneer bij de proclamatie blijkt dat hij dit ook waarmaakt juich ik graag met de rest van het orkest mee!!

Femke Van Leuven, fluit

And the winners are...

2011-09-24T00:19:00.002+02:00

Watch the finals with Yuki Kakiuchi & the award ceremony on arte!

Yuki Kakiuchi - Grand Prix du jury
Stamatia Karempini - Prix du publique
Gergely Madaras - Prix des internautes

Well done - congratulations to everyone!

The final countdown

2011-09-23T23:11:00.009+02:00

19h30 The finals are about to start. Our musicians gather backstage, while the audience is queueing at the main doors. Every seat is taken, hundreds of disappointed concertgoers had to return home empty handed...

20:00 The camera's are ready, the jury is seated at the first balcony, the spotlights are blinding the orchestra. Gergely Madaras is supposed to start the finals right away, but the audience is only slowly making its way into the concert hall. We are already running late before the concert has even started!

21:00 Stamatia Karampini takes over. While our staff is shovelling the piano back on stage, some of our more couragous musicians rush out backstage to grab some water and ask for the windows to be opened. The temperature is rising constantly, and the airco is unable to cope... but we can't open any windows as the theater is quite old and not very well isolated. One single motorcicle in the busy streets of Besançon could ruin the most beautiful pianissimo of both Strauss & Saint-Saëns...

22:00 Applause for Stamatia & a well deserved intermission for our musicians! Our general manager Gunther Broucke rushes backstage for his interview with arte, while everybody else rushes towards the bar. Excited yet slightly tired faces everywhere, still one candidate to go, everybody is whispering, speculating, betting on who will make it in the end...

22:15 Yuki Kakiuchi is taking over the baton. The piano & is back on stage. For the third & last time tonight, pianiste Marie-Joséphe Jude plays Saint-Saëns, followed by Jarell & Strauss. Our musicians are giving everything.

To be continued!

Chatoiement ravélien

2011-09-23T11:08:00.003+02:00

Lovely review on our concert of Wednesday evening at Théâtre musical by L'est Républicain.

"Magnifique programme, mercredi soir au Théâtre musical de Besançon, avec le Brussels Philharmonic, placé sous la direction de Michel Tabachnik. Ce dernier avait la double casquette de chef et de compositeur puisqu’il a ouvert le concert avec son œuvre « Prélude à la légende du Cycle de Haïsh’ ». Une grandiose fresque sonore en trois parties. [...] Tristan Klingsor a offert à l’Orient ses paroles opiacées. Et ce sont celles de Zarathoustra qui ont servi de prétexte au somptueux poème symphonique de Richard Strauss que le Brussels Philharmonic, sous la baguette de Michel Tabachnik, a su faire étinceler, sans emphase ni boursouflure mais avec un lyrisme splendide." Lisez l'article online ici!

Filmer la musique - une question très délicate!

2011-09-23T10:44:00.005+02:00

C'est la deuxième année que l'équipe d'Arte vient à Besançon pour le concours international de jeunes chefs d'orchestre. David Daurier nous explique en peu comment travaille son équipe:

"Nous avons construit le projet de captation avec des images documentaires pour mieux comprendre le rôle du chef d'orchestre et sa place au sein de l'orchestre.
Ainsi, sur internet vous pouvez voir le concours avec quelques petites interviews de l'orchestre Brussels Philharmonic et des candidats."

> Dimanche 25 Septembre, vous pourrez retrouver sur Arte un Maestro sur la Finale
> dans quelques mois arte aura terminé un 6x26 minutes sur le concours avec beaucoup d'interviews et d'images de musique.

"La manière de filmer la musique est toujours une question très délicate. Beaucoup de choses entre en jeu. Il faut trouver le meilleur point de vue pour filmer un instrument et son instrumentiste. Il faut avoir une lumière juste en rapport avec l’œuvre jouée. Il faut que tout cela ne dérange pas les musiciens ;) Il faut que le rythme du montage en direct soit pertinent et toujours en liaison avec la musique.

C'est à chaque projet différent une nouvelle manière de voir cette musique.
Par exemple sur la musique de Jarrell pour la Finale du concours, nous avons décider de provoquer des cadres étranges, bouleversants, et permettant d'entrer plus facilement dans cette musique contemporaine. Pour Strauss, ou Saint-Saëns, les cadres, et le montage est plus calme, plus classique. La musique est plus romantique, plus douce, et nous dirige vers une autre perception."

L'équipe d'Andy Sommer, le réalisateur, et Bel Air Media (la société de production) est spécialisé dans la captation et les documentaires sur la musique classique. Ils parcouront le monde pour filmer les plus grands chefs et les plus grands orchestres.

Nous remercions vivement l'orchestre de Bruxelles d'avoir été si sympathique durant le tournage du concours de Besançon qui restera un bon souvenir. A très vite je l'espère...
David Daurier, Arte France

Vote for your favourite candidate!

2011-09-22T21:38:00.005+02:00

Exciting! Three of the 20 brilliant young conductors who came to Besançon this week will be competing for the grand prix (Jury)& the prix du publique (audience at Théâtre musical) at the finals tomorrow!
You're neither part of the jury nor part of the audience, but you would like to vote as well? No problem! The six candidates who made it to the semi finals, will also be running for the prix des internautes. As from friday on, you can vote for your favourite candidate online here via the arte website!

Auf Schatzsuche mit Henry Raudales

2011-09-22T15:00:00.005+02:00

Wer kennt sie nicht, die Geschichte von der vergessenen Stradivari, die urplötzlich aus dem Nichts auftaucht, gänzlich unerwartet entdeckt von einem ahnungslosen Vorbeigänger? Eine Stradivari hat unser Konzertmeister Henry Raudales in Besançon zwar noch nicht gefunden, dafür aber eine alte Geige von Nicolas Ainé, ein Schmuckstück aus dem Jahr 1820.

Henry ist bekannt für seine Vorliebe, auf Reisen immer auch kurz bei den lokalen Geigenbauern vorbei zu schauen. So auch gestern: zwischen Probe und Konzert sah er sich in einem alteingesessenen Atelier um. Dabei fiel sein Blick auf eben jenes Instrument.

„Ich musste nur zwei Noten spielen, um zu wissen, dass das eine phantastische Geige ist! Gesund, mit Kern und einer Empfindlichkeit, wie man sie nur bei den ganz alten Geigen findet!“, erzählt Henry, der schon sieben Geigen besitzt, unter anderem eine Amati von 1690.

Die neue Geige jedoch scheint es ihm besonders angetan zu haben: er war so überwältigt, dass er kurzerhand beschloss, sie abends beim Konzert einzuweihen. Eine echte Feuerprobe für Instrument & Musiker: auf dem Programm stand unter anderem Also sprach Zarathustra von Richard Strauss, ein Referenzwerk, das einige verzwickte Soloparts für den Konzertmeister beinhaltet.

Henry meisterte diese mit Bravour und erntete begeisterten Applaus sowohl vom Publikum als auch von seinen beeindruckten Musikerkollegen, die zunächst nicht glauben wollten, dass er tatsächlich auf dem neuen Instrument gespielt hatte.

Glückwunsch von uns allen, Henry!

The longest day at Besançon...

2011-09-21T23:00:00.002+02:00

It has been a busy day today. Having a day off from the conductors competition, neither our musicians nor our chief conductor spent their time strolling down the picturesque streets of sunny Besançon. Instead, most of them rehearsed and worked on their upcoming projects.

Chief-conductor Michel Tabachnik gave a stunning conference at the festival's magic mirror tent in the afternoon and rehearsed all morning with our orchestra for tonight's concert.

Both the conference & the concert were a major success! Standing ovations for both our maestro & his orchestra, soprano Anna Caterina Antonacci and Konzertmeister Henry Raudales.

Again, they won't have a lot of time to recover: Tomorrow, the three remaining candidates for the young conductor's competition will be rehearsing for the final round all day with the orchestra. Gergely, Stamatia & Yuki are highly excited about it already, and Maestro Tabachnik wil join the jury once more... courage to everybody involved!

Rataplan!

2011-09-21T16:00:00.004+02:00

Watch the Brusses Philharmonic Percussionists rehearsing for their upcoming projects at Théâtre musical, Besançon...

Stamatia (GR), Gergely (HU) & Yuki (J) qualified for finals!

2011-09-21T12:31:00.008+02:00

The three candidates who have qualified themselves for the finals of this year's international competition for young conductors of Besançon are:

Stamatia Karampini (GREECE, 33 years)
Gergely Madaras (HUNGARY, 27 years)
Yuki Kaiuchi (JAPAN, 30 years)
We are looking forward to the upcoming rehearsals & the grand concert this Friday, 23rd of september, 8pm!

>> Follow us online via arte.tv
>> Watch the semi finals online here!

Recitativo secco

2011-09-20T19:45:00.004+02:00

Besançon, Kursaal: halve finales, deel II Oratorium

19h30, backstage Kursaal
De jury heeft zonet de selectie van orkesttrekken doorgegeven. Zo kunnen de musici zich nog even voorbereiden op de gevraagde passages. Het publiek wacht al in de foyers. De eerste chef zal zo dadelijk het tweede deel van de halve finales openen, dat zowel een stukje concert alsook repetitie inhoudt.

19h40, podium Kursaal
In de selectie van de jury zit ook een stukje recitativo.
Luc Tooten (cello) en Dieter Vanhandenhoven (klavecimbel) bekijken het vlug even samen voordat de deuren van de zaal opengaan. Er is immers geen extra repetitie met de solisten voorzien alvorens de ronde begint.

Dieter Vanhandehoven: 'de jury heeft de kandidaten expliciet gevraag de recitativo's te slaan, tegen de gewoonte in. Normaal gezien volgen de musici gewoon de zangers. Maar nu wordt het ritme voorgegeven, het zal wel even wennen zijn...'

Luc Tooten: 'Voor een recitativo secco zoals dit is het onder andere enorm belangrijk dat we weten hoe de andere accentueert. Hoe speelt Dieter de arpeggio's? Laat hij de noten vallen, speelt hij ze tezamen, dat kan een groot verschil maken, en daar moet ik op kunnen reageren. Daarom is het zinvol zo een passage toch even samen te bekijken'

Les chefs sous les yeux des musiciens...

2011-09-20T19:37:00.005+02:00

Cet après midi, l’orchestre à joué en petite formation pour les 1/2 finales. Nos musiciens Caroline Chardonnay (violiniste) et Elke Wijnants (celliste) ont pris l’opportunité d’assister au concert de l’autre coté : celle du publique!

Caroline: « Aujourd’hui, j’ai eu l’occasion d’écouter l’orchestre de l’extérieur, bas de la demi-finale ! J’étais au-dessus des trombones, avec une vie inhabituelle sur la section des vents, comme en balcon. C’était facile de voir si le candidat était clair ou pas, simplement en regardant les collègues de haut. Dans leur façon de prendre l’instrument et de produire le son, dans leur concentration, on sentait si le chef avait réussi à leur donner une impulsion d’ensemble ou si chacun allait partir de manière chaotique ! »

Elke: zes verschillende kandidaten dirigeren het orkest. Wat valt er op vanuit de zaal? Eerst en vooral: iedere dirigent neemt een ander tempo. Het orkest voelt zich hierdoor minder of meer aangesproken... Maar ook het feit dat het orkest anders klinkt bij iedere kandidaat wijst op het feit dat er toch veel afhangt van de chef die voor het orkest staat.

Getting ready for The Season's

2011-09-20T14:00:00.001+02:00

Besançon, Kursaal: halve finales, deel II
De eerste ronde van de halve finales is goed verlopen, en het podium staat klaar voor deel II: het Oratorium. Deze namiddag speelt ons orkest enkel in kleine bezetting. Alleen de partituren ontbreken nog, dan zijn we er helemaal klaar voor!
Op het programma staat Haydn: The Seasons. Onze 55 musici delen het podium met een groot koor & enkele solisten, die de zangpartij voor hun rekening nemen. De rest heeft een dagje vrijaf om Besançon te verkennen.

En dat blijkt nogal de moeite: Dit middeleeuwse stadje staat op de UNESCO lijst voor werelderfgoed, en de twee prachtige concertzalen, waar de wedstrijd plaatsvindt, liggen in het midden van het oude centrum.

Zes keer 'La Bohème'!

2011-09-20T11:00:00.010+02:00

Besançon, Théâtre musical: halve finales, deel I, opera
Vandaag staat La Bohème op het programma. De musici van Brussels Philharmonic verhuizen dus voor één keer naar de orkestbak, zoals een heus opera-orkest. Daar is natuurlijk wat minder plaats, en dus moeten we het doen met een kleinere bezetting.

En ook vandaag is het werk ongelijk verdeeld: 4 noten mag Tobe Wouters (tuba) tussen lange tacet-passages door per kandidaat blazen. Dat zijn 24 noten verdeeld over een sessie van vier uur… je zou je voor minder kunnen beginnen te vervelen!

6 candidates left over

2011-09-20T10:08:00.000+02:00

Today's the day of the semi finals. From the 20 candidates who came to Besançon, only 6 are left over:

Gergely Madaras (HUNGARY, 27)
Hideaki Matsumura (JAPAN, 30)
Jamie Phillips (UK, 20)
Vincent Renaud (FR, 33)
Yuki Kakiuchi (JAPAN, 33)
Stamatia Karampini (GREECE, 33)

First part of the day's programma was La Bohème, second part covers Haydn's oratorium 'The Seasons'.

Watch the concours online on arte tv!

Duim mee!

2011-09-19T11:57:00.010+02:00

Vandaag om 14:30 gaan de kwartfinales van het 52te dirigentenconcours van start in de Kursaal van Besançon. Meeduimen voor je favoriete kandidaat? Het kan via de life streaming van arte tv!

Bekijk hier de kwartfinale!

Op het programma staan vandaag 1. Messiaen: Un sourire, 2. Debussy: Nocturnes en 3. Brahms: Simfonie Nr. 2

Het einde van deze ronde is voorzien voor 20:00!

The Jury

2011-09-19T10:21:00.001+02:00

- Sir Andrew Davis (président), directeur musical de l’Opéra de Chicago
- Michael Jarrell, compositeur
- Anne Midgette, critique musical au Washington Post
- David Pickard, directeur général du Festival de Glyndebourne
- Michel Tabachnik, directeur musical du Brussels Philharmonic
- Fabrizio Ventura, directeur musical de l'Orchestre symphonique de Münster
- Paul Watkins, directeur musical de l'English chamber orchestra

Eén orkest en tien kandidaten

2011-09-19T10:00:00.006+02:00

Besançon, Kursaal. Onze musici maken zich klaar voor de 1/4 finales van het internationaal dirigentenconcours.

Het is spannend, want een dergelijk concours begeleiden is iets geheel anders dan ‘gewoon’ een concert spelen. Ons orkest heeft zopas de orkesttrekken doorgekregen die de jury heeft gekozen. Ieder van de 10 kandidaten zal vandaag dezelfde drie fragmentjes Debussy, Messiaen en Brahms met het orkest repeteren, onder het waakzaam oog van de zeven juryleden op het eerste balkon. Het zijn korte stukjes muziek, en het is maar logisch dat de ene muzikant meer te spelen heeft dan de andere.

Lode Cartrysse (Engelse hoorn) bijvoorbeeld zal vandaag een moeilijke partij voor zijn rekening moeten nemen in Nuages van Debussy: de jury heeft een deel uitgekozen met een lange solo voor Lode. Deze solo tijdens een concert één keer perfect te spelen, vergt al enorme concentratie. Vandaag zal Lode het maar liefst 10 keer achter elkaar moeten spelen!

“Het is zowel fysiek alsook mentaal een hele uitdaging: zeker omdat er elke keer een redelijk lange pauze tussen ligt. 10 keer achter elkaar van nul naar 100 schakelen, daarvoor is concentratie nodig. In de laagte is het ook al niet makkelijk spelen. Dan nog hetzelfde fragment iedere keer met een andere chef: de ene chef slaat het in 6/4, de andere in 4/4, en de volgende in 3/4 - dat is wel even wennen.”

De drie trombones daarentegen hebben minder te spelen: amper acht noten voorzien de doorgegeven orkesttrekken voor David Rey, Tim Van Medegael en Marc Joris. Het is dus 10 keer dezelfde 8 noten spelen, voordat alle 10 kandidaten zijn gepasseerd...

Op zoek naar de nieuwe Karajan!

2011-09-18T21:39:00.002+02:00

Morgen starten in de Kursaal van Besançon de kwartfinales van het international dirigentenconcours. Maar hoe ziet het traject er eigenlijk uit voor een kandidaat?

"Het verloopt als een normale wedstrijd: twintig kandidaten betreden het strijdtoneel. Die twintig zijn geselecteerd uit meer 300 sollicitanten die hun cv instuurden. Daarna wordt het een afvallingskoers door vier rondes. Voor de kwartfinale morgen zijn er nog 10 van de oorspronkelijke 20 kandidaten over. Overmorgen, voor de halve finale, zullen het er nog 6 zijn, en voor de grote finale op vrijdag avond blijven er maximaal 3 kandidaten over, tot er één tot winnaar wordt gekozen en de grand prix in ontvangst neemt.

Tijdens de eerste ronde hebben de 20 kandidaten enkel 12 minuten de tijd om te tonen wat ze kunnen. Alle kandidaten moeten ook dezelfde stukken dirigeren, met het volledige orkest, zodat we ze objectief kunnen beoordelen. Er zit van alles tussen: Opera & Symfonie, barock & hedendaags. We proberen zo veel mogelijk dimensies van de klassieke muziek aan bod te laten komen." [Lees het hele interview in Staalkaart!]

Michel Tabachnik, dirigent & jurylid van het internationaal dirigentenconcours.

Besançon, here we come!

2011-09-13T18:13:00.003+02:00

Brussels Philharmonic vertrekt dit weekend voor twee weken naar Frankrijk om er het internationaal dirigentenconcours te begeleiden!

"Ein unglaubliches Musikspektakel"

2011-06-11T20:33:00.004+02:00

De Duitse media schrijven bijzonder lovend over onze tournee. Lees een selectie:
Südkurier, 11 juni:
"Dem Brussels Philharmonic als musikalischem Partner von Lilya Zilberstein ist Spielfreude sichtbar eigen. Sein Schweizer Chefdirigent Michel Tabachnik, der Pierre Boulez seinen geistigen Vater nennt, überzeugt mit einem souveränen Dirigat. Seine Gesten sind immer präzise, sein künstlerischer Wille als Begleiter wie als Mitgestalter des Klavierkonzerts kommt zweifelsfrei zum Ausdruck. Er bringt sein Orchester zu einem wunderbar runden Klang, wobei er die harmonisch große Fülle mit Begeisterung ebenso ernst nimmt wie den Dialoghttp://www.blogger.com/img/blank.gif mit der Solistin." [...]

"Konzertmeister Otto Derolez, der in einem längeren Violinsolo „des Helden Gefährtin“ zu charakterisieren hat, meistert seinen Part so plastisch, dass einem charakterliche Zuschreibungen wie launisch und kompliziert oder http://www.blogger.com/img/blank.gifauch lieb und gefühlvoll einfallen. Die imaginierte wilde Schlacht wird zu einem unglaublichen Musikspektakel, und die schließliche „Vollendung“ bringt schönsten Wohlklang und Entrücken. Der Applaus ist selten so intensiv wie an diesem Abend." Lees meer

Schwarzwälder Bote, 9 Juni:
"Einen überzeugenden Beweis an Expressivität und mächtigem Klang bot die Brussels Philharmonic im Villinger Franziskaner". Lees meer

Aftershow

2011-06-11T00:30:00.002+02:00

Iedereen zakt nog eens af naar de hotelbar, waar intendant Gunther Broucke een ronde geeft om de goede afloop te vieren.

Stalking Richard Strauss

2011-06-11T00:02:00.002+02:00

De hele stad is in de ban van Richard Strauss en zijn Festival. Opticiens, bakkers, cafés, kledingszaken - iedereen is mee!

Standing Ovations voor de grote finale

2011-06-10T23:55:00.000+02:00

We werden gewaarschuwd voor de droge akoestiek van het Kongresshaus te Garmisch. Maar na de generale repetitie blijkt dat de klank van het orkest in de zaal subliem uitkomt.

Het publiek deelt die mening: een lange stilte valt na de finale van 'Ein Heldenleben'. Dan barst het applaus los..., tranen worden drooggedept, staande ovatie voor Michel Tabachnik & zijn orkest.

Op bezoek bij het Richard Strauss Institut

2011-06-10T15:19:00.002+02:00

1999 werd in Garmisch (D) het Richard Strauss Institut geopend.

Onze musici, pianiste Lilya Zilberstein, agent Marc Walter Haefelin van Swiss Concerts en Michel Tabachnik gaan er voor het concert even langs, en lopen er meteen de kleinzoon van Strauss (helemaal rechts) tegen het lijf.

Er is van alles te zien...

Lees meer op de officiële website van het Richard-Strauss-Institut!

Op weg naar Bayern

2011-06-10T11:54:00.000+02:00

Op weg terug naar Duitsland: Om 9.30 vertrekken onze drie reisbussen vanuit Dornbirn naar onze volgende en laatste halte: Garmisch-Partenkirchen, geboortestad van Richard Strauss en bakermat van het jaarlijkse Richard Strauss Festival.

Oostenrijk: Concert te Dornbirn

2011-06-09T22:00:00.002+02:00

Dornbirn is met 45.000 inwoners een van de grootste steden van Oostenrijk.
Op muzikaal vlak is de regio zeer actief: De Bregenzer Festspiele lokken elk jaar meer dan 20.000 classicliefhebbers naar het buurtstadje 10 km ten noorden. In Hohenheim, 5 km ten zuiden, wordt al sinds de jaren 70 de Schubertiade georganiseerd.

De stad Dornbirn telt bijna 2000 actieve leerlingen in haar muziekschool, vijf muziekverenigingen en 20 koren. Het Kulturhaus organiseert elk seizoen tal van evenementen rond theater, musical, cabaret en klassieke concerten, maar ook tentoonstellingen. Verleden jaar was onder meer onze landsman Peter Buggenhout een van de kunstenaars op het programma.

Roland Jörg, Kulturreferent der Stadt Dornbirn

Unser Programm umfasst ein weites Spektrum, vom Barock über Romantik bis hin zur Gegenwart. Letztes Jahr hatten wir eine Urauffürung hier im Kulturhaus; mit einem Werk von Georg Friedrich Haas. Österreichische Erstaufführungen stehen auch im nächsten Jahr wieder auf dem Programm, u.a. mit einem Auftragswerk von Helena Tulve aus Estland.

"Grosses Kino" noemt Roland Jörg het optreden van Brussels Philharmonic met een knipoog. Het publiek is het er eens mee, ookal had men ons gewaarschuwd dat het Oostenrijkse publiek nogal 'koud' zou kunnen overkomen. Maar ons concert werd door het Dornbirner publiek met veel warmte & enthousiasme onthaald. Nu is het uitkijken naar het laatste concert, morgen avond, terug in Duitsland...

Repetitie Dornbirn

2011-06-09T19:00:00.000+02:00

Onze chef-dirigent blogt mee

2011-06-08T16:44:00.001+02:00

Nous voici en tournée en Allemagne du sud, pour terminer à Garmisch, la ville de Richard Strauss. Garmisch fête son compositeur fétiche par un grand festival autour de ses oeuvres. Et nous jouons là Heldenleben, l'une de ses compositions les plus fabuleuses.

Quel honneur pour notre orchestre de participer à un tel projet, d'être invité en Allemagne pour jouer de la musique allemande. Et la semaine précédente nous jouions son Also sprach Zarathoustra à Paris. Avec un très gros succès. Nos musiciens et moi-même vivons des moments très intenses… de musique, de voyages, de fraternité…

Logboek van een nieuwe harp

2011-06-08T12:01:00.006+02:00

Net voor het einde van het seizoen zijn de twee oude harpen van Brussels Philharmonic vervangen door nieuwe instrumenten.

Eline Groslot, harpiste: “Het is altijd een avontuur met een nieuw instrument, je weet nooit wat het zal geven.”

De oude harpen waren bijna 100 jaar oud en dus redelijk versleten: een harp gaat normaal gezien niet langer dan 20 jaar mee, zeker als ze vaak wordt vervoerd.
“De klanktafel is in het begin helemaal recht. Door de spanning, die ergens tussen 2000 en 3000 kg ligt, gaat de klanktafel als maar boller staan. En de mechaniek verslijt ook. Een harp functioneert nu eens niet naar hetzelfde principe als een viool, die steeds beter wordt met de tijd. Een harp moet je na een tijd gewoon vervangen.” En dat is nu gebeurd.

Deze modellen zijn gebouwd in Mouzeil, door het Franse bedrijf Camac. Het Concertgebouworkest heeft trouwens juist dezelfde aangekocht. “De mensen van Camac zijn met een selectie van acht harpen naar Brussel gekomen, om ons in Studio 4 te laten kiezen”.

Op 28 mei werden ze geleverd, juist op tijd om mee op reis te gaan naar Duitsland & Oostenrijk. Eline is heel tevreden: geen problemen met de stemming, en de klank van de twee instrumenten harmoniseert perfect.

Aankomst in Villingen

2011-06-08T12:00:00.001+02:00

We vertoeven in het stijlvolle Mercure Hotel, recht tegenover het Franziskaner Konzerthaus, waar ons tweede concert zal doorgaan.

Het centrum van dit pittoreske stadje is geheel autovrij. Nochtans werd ons orkest permissie gegeven, om tot bij het hotel te rijden. Jammer genoeg kunnen onze twee gigantische reisbussen van 4m niet onder de stadspoort door. Het is dus even wandelen, door een typisch Belgisch buitje.
/s200/SDC17720.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5616343131598476210" />

We voelen ons meteen thuis.

Het Franziskaner Konzerthaus is qua concept wat te vergelijken met de Bijloke-site in Gent. Het is even puzzelen om iedereen een plaatsje op het podium te geven in dit voormalige kloostercomplex. We reizen immers in grote bezetting, met 102 musici: 60 strijkers en 35 blazers (waarvan 9 hoors!), 2 harpen, timpani & 4 percussionisten.

Brüsseler Spitze & Russische Seele

2011-06-07T11:37:00.006+02:00

Het eerste van de vier concerten van deze tournee is achter de rug! Heel de stad hing vol met onze affiches: als Brüsseler Spitze kondigden ze ons concert aan, een subtiel Duits woordspel, 'Spitze' betekent zowel 'top' alsook 'kantwerk'.

Het publiek was in de wolken. Zowel het intense spel van soliste Lilya Zilberstein alsook de dirigent Michel Tabachnik kregen enthousisast applaus. Maar de 900 aanwezige muziekliefhebbers gingen pas echt uit de bol voor 'Ein Heldenleben' van Richard Strauss tijdens het tweede deel van het concert. Vooral de prestatie van concertmeester Otto Derolez, die de legendarische solopart met schijnbaar gemak vertolkte, oogstte grote bewondering.

De camion zit vol!

2011-06-06T12:18:00.008+02:00

Op uitnodiging van onder meer het gerenommeerde Richard Strauss Festival trekt Brussels Philharmonic voor een reeks van vier concerten naar Duitsland & Oostenrijk.

Op het programma staan het Pianoconcerto Nr. 2 van Sergeij Rachmaninow en Ein Heldenleben door Richard Strauss. Onze chef-dirigent Michel Tabachnik is natuurlijk mee van de partij, eveneens als de bekende pianiste Lilya Zilberstein.

Volg onze musici op de voet via deze blog!

Lees alvast een interview met Brigitte Fassbaender, de artistieke directeur van het Richard Strauss Festival (D).

Bravissimo!

2011-04-17T22:00:00.000+02:00

Sunday, 17th of April, the concert at Scuola Grande Di San Rocco, Venice

61 treden...

2011-04-17T18:53:00.000+02:00

De prachtige Sala Superiore ligt op het eerste verdiep van de Scuola Grande. Tot grote ergernis van de bodes...

Een bezoek aan Palazzetto Bru Zane

2011-04-17T15:00:00.007+02:00

© Evi Baetens

Situated in Venice, the Palazzetto Bru Zane – Centre de musique romantique française was created by the Bru Foundation with the object of promoting international recognition of the French musical repertoire of the 19th century.

The Centre’s activities are manifold. As well as being a lively workplace and a venue for artistic events, it is a hub of learning, providing documentary resources and facilities for teaching and research.

Gli strumenti sono arrivati

2011-04-17T12:14:00.003+02:00

Sunday, Campo dietro Castelforte, 9am. The three boats with our instruments arrive at Scuola Grande di San Rocco

Tronchetto, Venice, Sunday morning 8am. The instruments are leaving for la Scuola Grande Di San Rocco.

© Michele Crosera

Arrival

2011-04-16T23:57:00.009+02:00

Saturday 3pm, 18°C

Our 65 musicians have safely arrived at Treviso Airport.
The staff is worried about a piece of lost luggage though... and violinist Ion Dura is glad he sent his instrument & tuxedo with the cargo that is supposed to arrive by truck later that day.

Voorzitter Baron Hugo Vandamme en zijn echtgenote zijn mee van de partij

© Stephan Uelpenich

Boarding...

2011-04-16T17:09:00.010+02:00

To be continued!

On the road

2011-04-16T16:38:00.007+02:00

Om 10h45 vertrekt de bus aan Flagey, om 13h00 vertrekt onze machine vanuit Zaventem naar Treviso.

"Met 65 man op een lijnvlucht is nogal moeilijk." Productiemanager Bart Van der Roost heeft dus een machine gecharterd, die een vlucht verzorgd enkel voor ons orkest. Handig. We zijn meteen dikke vriendjes met de crew, die plechtig beloofd morgen naar ons concert te komen luisteren!

Un mot de bienvenue

2011-04-15T23:45:00.007+02:00

"Il y a deux ans que le Palazzetto bru-zane a ouvert ses portes à Venise. Nous organisons 40 concerts par an à Venise (300 concerts en tout dans le monde) et depuis 2 ans nous essayons de creer des lliens entre le palazetto et des artistes qui veulent s'engager pour la musique française et cet repertoire si peu connu."
© Jamal el Hallabi

"La Symphonie romantique de Joncière par exemple n'était plus jamais joué après 1880, et Didon de Charpentier était rejoué seulement une fois, mais dans des conditions artistiques
très défavorables à l'heure. Nous sommes heureux que ces oeuvres sont redecouvert. C'est un honneur que le Brussels Radio Philharmonic se lance avec nous dans l'aventure de ces redecouvertes!"

Alexandre Dratwicki, directeur scientifique du Palazzetto Bruzane

Repetities in Studio 4

2011-04-15T17:36:00.009+02:00

Vijf dagen hebben de 65 musici van het orkest met dirigent Hervé Niquet en de drie solisten gerepeteerd.

Het is een bijzonder programma: De werken zijn onbekend, bij Palazzetto Bru-zane vermoed men zelfs dat we ze vanavond in Brussel officieel zullen creëren. De Symphonie romantique door Victorin Joncières bijvoorbeeld werd sinds haar ontstaan in 1880 nooit meer opgevoerd.

Het is uitkijken dus naar een echte première!

Beelden door Jamal el Hallabi

French Romance in Venice

2011-03-23T16:48:00.006+01:00

What do Georges Bizet and Gustave Charpentier have in common? Both won the Prix de Rome in the course of their career. It was a highly prestigious prize that guaranteed them four years of peace and luxury at the Villa Medici, surrounded by the beautiful Borghese gardens in Rome, where they could devote themselves entirely to composing.

Many of the Prix de Rome's laureates have gained eternal fame throughout their life. But most of the music composed for the prix de rome has meanwhile been forgotten. That's why the Spanish record label Glossa has launched a CD series dedicated to the Prix de rome. Brussels Philharmonic and French star conductor Hervé Niquet are in charge of the recordings, which are also linked to a series of exclusive concerts.

This year, Palazzetto Bruzane has invited us to perform the Prix de Rome programme in Venice. Ous musicians face a busy weekend: After our opening concert at friday evening, 15th of april in Brussels, they catch the flight to Venice Saturday noon, have one more rehearsal before the concert on sunday afternoon and catch the flight back on monday morning. We will keep you up to date on their whereabouts!

Een verslag van onze concertmeester

2010-12-06T12:34:00.001+01:00

Tallinn is een sprookjesstad! Twee jaar geleden had ik reeds de eer hier Histoire du Soldat van Stravinsky te vertolken, dit keer was het de beurt aan enkele hoogepunten uit de wereld van de filmmuziek!

Gabriel Yared, de schepper van de muziek van oa. The English Patient, is een grootmeester, dat staat als een paal boven water! Maar wat ons aller Dirk Brossé aan schoonheid neergepend heeft in DAENS, daar is maar één woord voor: weergaloos. Wannneer, zowel op de repetitie als op concert, onze solist Engelse hoorn Lode Cartrysse ons met de aanvangstonen van Hymn of Praise de oren streelt, biggelen de tranen me over de wangen. Wanneer ik dan zelf de solo uit "Nette's true love theme" mag vertolken ben ik echt in een andere wereld. Dit is helemaal topklasse! Eens te meer een feit dat we als Belgen 1000 keer trotser moesten zijn dat we zo'n begenadigd componist als Brossé in onze rangen hebben.

Als solist treedt ook een knappe Argentijnse Bandoneon-speler op : Juanjo Mosalini. De bandoneon-genen heeft hij helemaal van zijn beroemde vader Juan José Mosalini, met wie ik lang geleden tientallen tango-concerten gaf en een mooie tango-cd maakte. Gaelle Méchaly, de Franse top-sopraan is ook van de partij in Tallinn.

Dat zo'n klein, fijn dametje over zo'n krachtige stemmachine beschikt is al onwaarschijnlijk. Maar zo'n sobere dame, die over een dergelijk uitgebreid kleurenpalet beschikt, is een witte raaf in de dikwijls-door-diva's-geteisterde-sopraan-wereld.

Eens terug in Belgie, al direct weer aan het werk: 3 dagen non-stop coaching van Conservatoriumorkesten uit Gent, Tilburg en Maastricht. Het stopt ook nooit! En dat is maar goed ook!

Otto Derolez, concertmeester

Een schitterend concert

2010-12-03T20:12:00.001+01:00

(c) Otto Van De Steene
Dirigent Dirk Brossé is vol lof over het orkest: 'De solo's van Otto, Karel & Lode waren adembenemend. De strijkers speelden subliem & gevoelig, de nieuwe klarinettist deed het schitterend, en pianiste Katrien was beheerst en verfijnd.'

Ook intendant Gunther Broucke is in zijn nopjes over het success: 'Het orkest heeft ontroerend mooi gespeeld!'

Morgen, zaterdag 4 december, zal de gala van de European Film Awards plaatsvinden. Ons orkest is ondertussen al op weg terug naar huis.

Een redelijk rustig begin

2010-12-02T23:14:00.002+01:00

De dag is rustig begonnen met een leuke wandeling in het historisch centrum. Dan een lunchmeeting met Gunther Broucke (intendant van Brussels Philharmonic) en Jacques Dubrulle (directeur van het Filmfestival Gent) die voor ons concert naar Tallinn gekomen zijn.

De repetitie met orkest & solisten verloopt goed, componist Gabriel Yared is eveneens aanwezig, we zijn er klaar voor.

Het is 18h30 en ik zit in mijn loge, spannend afwachten op aanvang concert...

To be continued!

Dirk Brossé, dirigent

Het is hier niet zo koud!

2010-12-01T23:49:00.004+01:00

Vandaag vlogen we met een klein orkest (strijkers en enkele blazers), dirigent Dirk Brossé en een delegatie van het Filmfestival Gent naar Tallinn. Vanuit de Internationale Luchthaven Antwerpen-Deurne nog wel! En met een vliegtuig dat speciaal voor ons werd ingelegd, het logo van Brussels Radio Philharmonic ontbrak nog net op de staartvleugel.

Morgen pas is het concert, vandaag is dus een echte reisdag, en dat voel je: de rust die dit creëert zal zeker de uitvoering van morgen ten goede komen.

In Tallinn aangekomen botsen we op Gabriel Yared, een van de componisten die ons morgen zal vervoegen om piano te spelen in zijn eigen werken, het valt me op hoe die ‘grote’ namen telkens weer lieve en eenvoudige mensen blijken te zijn.

Deze avond ga ik nog even de stad in, het schijnt hier erg mooi te zijn, en dan met name om eens een beer (of een stuk van) te eten: de Estse keuken maakt beer klaar, wil ik wel eens proeven!

Bart Van Der Roost, productieverantwoordelijke

De dag voor het vertrek

2010-11-30T21:45:00.000+01:00

FLAGEY, Brussel, 30 november 2010 - Dirk Brossé heeft net een laatste repetitie met het orkest achter de rug. De componist/dirigent is in zijn nopjes, want alles is goed verlopen. Hij staat op het punt om naar Tallinn, Estland te vertrekken, maar hij kan op de valreep nog op enkele korte vraagjes een antwoord formuleren. Waarvoor dank!

U bent nu genomineerd in Tallinn, Estland voor de European Film Awards, waar onder andere de Belgische animatiefilm “Sammy’s Avonturen” meedingt naar een prijs. Maar de media zijn relatief zwijgzaam. In het buitenland kan me niet chauvinistisch genoeg zijn, hier denkt men al snel “doe maar gewoon”. Steekt dat soms niet? U hebt wereldklasse, maar de gewone man van de straat kent niet altijd “Dirk Brossé”.

Dirk Brossé: “Je hebt bekendheid en populisme. De mensen die me moeten kennen, die kennen mij. Als ik als klassiek dirigent en componist ga optreden, herkennen mensen mij wel. Maar je hebt dat zelf niet in de hand : het publiek wordt overspoeld door mensen die denken dat ze bekend zijn. Soms doen mensen enorm familiair tegen me, terwijl ik hen helemaal niet ken. Een voorbeeldje : een paar dagen geleden zat ik met Pieter Aspe in een televisiestudio. Ik ken uiteraard zijn naam, maar ik had hem nog nooit gezien. Dat is geen schande. Wellicht dacht hij ook : “Hmm, de naam Dirk Brossé ken ik, maar ik heb geen idee hoe die man eruit ziet.” Bekendheid en erkenning zijn zeer relatief.”

Humo-journalist Serge Simonart vertelde dat het een schandaal is dat bepaalde kunststromingen nooit de aandacht krijgen die ze verdienen, terwijl voor bepaalde flutartiesten de media staan te springen …

DB : “Omdat alles vluchtig en oppervlakkig moet zijn! Mensen denken niet meer na, het mag niet te moeilijk zijn. 95% van de interviews zijn absolute bullshit. Als ik naar de tv kijk, denk ik “arm Vlaanderen!” Maar het is in de rest van de wereld niet beter. Het is een algemene tendens en de massa consumeert wat het aangeboden krijgt. Wat mij mateloos ergert : men wil de Koningin Elisabethwedstrijd vulgariseren. Dat men het concours wil opentrekken naar een breed publiek, vind ik prima en fantastisch. Maar laat niet de Jan met de pet commentaar geven op wie optreedt! Waar zijn we dan mee bezig? Het is echt een jungle : we hebben de pers nodig, want we kunnen niet zonder de pers. Maar de sector die ik vertegenwoordig komt te weinig aan bod.”

U mag nu de derde keer naar die European Film Awards. Was het de vorige twee keren een gezellig onderonsje van gelijkgestemde zielen of was er veel competitie?

DB : “Het eerste galaconcert dat wij hebben uitgevoerd, in Berlijn, was muzikaal absoluut een hoogtepunt. Maar de regisseur had op het laatste moment beslist om het orkest achter een doek te zetten. Dat was volgens hem beter voor zijn camerabewegingen. Dat heeft voor enorme frustraties gezorgd bij de muzikanten, die zich aan de kant geschoven voelden. De tweede editie was echter erg keurig, daarover mag ik niet klagen. Ik ga er nu ook vanuit dat er geen notabele incidenten zullen plaatsvinden in Tallinn. Het is niet het zoveelste nietszeggende evenement : de organisatie houdt echt van muziek en de mensen komen speciaal voor de muziek. Het is zoveel meer dan een gezellig onderonsje!”

Interview door Julian De Backer

We gaan naar het Filmfestival in Tallinn

2010-11-22T18:13:00.007+01:00

Op 4 december gaan de European Film Awards van start, de Europese tegenhanger van de Oscars in Amerika.

We zijn mee van de partij: Het hele gebeuren wordt op 2 december namelijk ingeleid met een concert van Brussels Radio Philharmonic onder leiding van Dirk Brossé. Daarnaast is ook de Belgische animatiefilm Sammy’s avonturen van regisseur Ben Stassen genomineerd voor beste animatiefilm van het jaar. We zijn hier bijzonder blij mee, zeker omdat ons orkest de soundtrack heeft ingespeeld voor deze film over een schildpad, die op zoek naar zijn grote liefde gedurende 50 jaar de wereld rondzwemt. Duimen dus!

Je kan de resultaten van het gala terugvinden op de website van de European Film Academy. De film wordt trouwens nu al gezien als kansmaker voor de oscar, maar dan pas volgend jaar: in de Verenigde Staten komt Sammy’s Adventures pas in 2011 in de bioscoop.

Lees meer op de website van deredactie.be.

Ons concert op 2 december is een productie van het Filmfestival Gent; de Estse hoofdstad Tallinn en Gent zijn zustersteden. Gabriel Yared is de eregast op het concert. Behalve muziek van Yared, Shigeru Umebayashi en Alberto Iglesias — allemaal trouwe bezoekers van het Filmfestival Gent — wordt tijdens het concert ook de Cantus in memoriam of Benjamin Britten van de Estse componist Arvo Pärt uitgevoerd.

Onze musici & Dirk Brossé vertrekken op 1 december - volg hen op de voet via deze blog!

Mit Feuer und Leidenschaft

2010-11-10T16:29:00.005+01:00

De Nordwest Zeitung heeft een kritiek over ons concert van 8 november gepubliceerd. Journalist Norbert Czyz was duidelijk in zijn nopjes.

Wilhelmshaven - Es ist dieser dritte Satz in der 3. Brahms- Sinfonie, ein „poco allegretto“, dessen weit ausladende Melodie in c-Moll Eleganz mit Tristesse und romantischem Sehnen mischt; dessen Höhepunkt in einem Hornsolo und einem sich anschließenden Oboensolo besteht. Michel Tabachnik und die Brüsseler Philharmoniker haben das zwiespältige Gefühl von Eleganz, Tristesse und Sehnen beim 3. Konzert in der Stadthalle so gut getroffen, dass sie den Satz gleich noch mal spielten – als Zugabe.

Ließ Sir Roger Norrington Brahms’ 3. im März an gleicher Stelle mit stark gezügelter Leidenschaft spielen, so war Tabachnik daran gelegen, Leidenschaften zu entfesseln. Den ersten Satz mit der Bezeichnung „Allegro con brio“ (con brio = mit Feuer) nahm er wörtlich, modellierte die Konturen überdeutlich. Das Andante war mystisch zurückhaltend, und im Schlusssatz explodierte das Orchester bis zur Schmerzgrenze, bevor es kraftlos, aber mit Gott und der Welt im Einklang aushauchte. Sinnlich-schlüssiger hat man die Dritte in der Stadthalle kaum je gehört.

Bei Wagners Vorspiel zu „Tristan und Isolde“, mit dem die Brüsseler das Konzert eröffneten, waren die Extreme anders gelagert. Bei Wagner ist die Leidenschaft ein laszives, organisches Auf- und Abglühen ohne einen Moment des Funkenschlags. Tabachnik ließ das Orchester viel Glanz verströmen und forderte es dort bis an seine Leistungsgrenze, wo er beim Tonansatz von der Bassklarinette dreifaches Piano verlangte. [lees meer]

Maandagmorgen in Wilhelmshaven

2010-11-08T15:50:00.011+01:00

We zijn in Wilhelmshaven. In het idyllische Hotel Waldschlösschen aan de Mühlenteich, een klein meertje 20km voor Wilhelmshaven, heerst een drukte van jewelste. 80 musici maken zich klaar om te vertrekken voor het concert vanavond.

10h15, kamer 49: Lode Cartrysse (Engelse Hoorn) is op zoek naar 'het riet, dat alles kan': Wagner, Strauss en Brahms staan vanavond op het programma. Het is dus even zoeken...

11:00: Patricia Van Reusel (viool) stapt op de eerste bus naar de Stadthalle, terwijl productiemanager Bart Van der Roost nog even plaatsneemt in de lobby om de dienstlijsten te bekijken.

Karel Steylaerts (aanvoerder cello) zit al vroeg in de loge van de Stadthalle te oefenen.

Fluitiste Femke Van Leuven studeert in de foyer's van de Stadthalle.

Tabachnik on Strauss & Brahms

2010-11-07T22:29:00.007+01:00

Strauss... Brahms... l'essence du romantisme allemand... les forêts de la Bavière se mêlent aux poèmes de Hölderlin et Novalis, aux paysages alpestres de Kaspar Friedrich... des sensations...

et aussi, et surtout, la nostalgie des choses disparues, des moments perdus...
des émotions...

des musiques d'une telle perfection qu'elles semblent ne pas surgir de ce monde... car oui, c'est certain, ces musiques émanent d'un plan idéal, idéel même, le plan des Idées de Platon...

et nous, lors du concert, sommes submergés par ces harmonies divines qui nous plongent dans le Beau, le Juste, le Bien...

Michel Tabachnik, Wilhelmshaven, 7-11-2010 [tekst in NL]

Otto Derolez: 'Ook Xenakis' muziek komt uit het universum!'

2010-10-03T01:44:00.018+02:00

Balans van onze tournee naar Straatsburg: een kleine 2000 man zijn dit weekend naar Musica afgezakt, om naar onze twee concerten met muziek van Iannis Xenakis te komen luisteren. Otto Derolez, concertmeester van Brussels Radio Philharmonic, is daar bijzonder gelukkig mee:

Ik ben blij dat we Xenakis spelen, en ik ben geflatteerd over de professionele manier waarop het orkest ontvangen wordt op dit belangrijk muziekfestival: even serieus alsof we Beethoven of Brahms zouden spelen. Dat is ongeloofelijk positief, omdat dit toont dat de stap naar de muziek van vandaag en moregn eindelijk gezet is. Dat we hier als Belgisch orkest 2 top-concerten konden geven is gewoon schitterend. Tevens het slotconcert van dit zeer internationaal Festival was ons gegund: Brussels Radio Philharmonic sloot het Festival af! Iets waar meerdere Franse orkesten (en andere buitenlandse toppers) maar van zouden kunnen dromen! ©Philippe Stirnweiss
Nu ligt de muziek van Xenakis voor de meerderheid van het publiek uiteraard niet voor de hand. Je mag natuurlijk niet naar Xenakis luisteren zoals je Mozart of Beethoven, of zelfs Bartok beluistert. Tussen Vivaldi, Schubert of Mahler liggen ook eeuwen verschil, maar daarmee zijn we opgegroeid, we kennen hen onderhand. "Klassieke" muziek roept bepaalde emoties bij ons op, een koud-warm gevoel, of kippevel, ze is ondermeer toegankelijk omdat ze doorgaans stoelt op een systematisch terugkerende harmonie van kwintakkoorden. Bij Palestrina stond die in de kinderschoenen, bij Mahler stond die soms dicht bij atonaliteit.

Xenakis is echter onnoemelijk veel verder gegaan dan de meeste van zijn tijdgenoten. Hij schreef de meeste van zijn muziek in een architecturale stijl. Verwacht hier geen uitgesponnen melodieen of warme harmonieen. Xenakis schrijft muziek vanuit een ruimtelijke beleving. Met soms heel aparte effecten en een onverwacht instrumentarium. De muziek is, zoals alle kunstvormen, steeds een spiegel van zijn tijd: er is dus bij Xenakis behoorlijk wat geweld, hectische drukte, maar ook hunkering naar tederheid en affectie aanwezig. Daarom is het voor de luisteraar een beetje een challenge naar zijn muziek te luisteren: ineens lijkt het wel of je op een druk kruispunt van Times Square rondhangt, het volgend ogenblik heb je het gevoel de oerkracht van een Braziliaanse jungle te smaken, terwijl klanken van een nieuwe wereld én verwoesting van een oude wereld hun opmars maken. Net zoals Bach of Mozart niet in een hokje onder te brengen zijn, is dat ook het geval met Xenakis.

Maar er is wel iets wat de klassieke componisten met Xenakis 'in common' hebben: hun muziek komt niet van hier. Alle schoonheid, rijkdom en genot komt uit het universum. Het universum is vol van schoonheid. Nu, sommige mensen zijn een soort medium en zij zijn uitverkoren deze oer-schoonheid te kunnen opvangen en in een soort taal of code om te zetten die hun medemensen kunnen lezen en begrijpen. Dit is voor mij de enige mogelijke uitleg, en ik ben ervan overtuigd ook Iannis Xenakis deze gave geschonken is.
1400 man in het Palais de la musique et des Congrès, Straatsbourg, op 2 oktober 2010. Op het programma stonden Persephassa, Metastaseis, Synaphaï & Cendrées van Iannis Xenakis met Brussels Radio Philharmonic, het Vlaams & Lets Radio Koor, dirigent Michel Tabachnik, pianist Geoofrey Madge & les percussions de Strasbourg.

Around the world with 80 Synaphaï's

2010-10-02T19:20:00.009+02:00

Xenakis' striking piano concerto entitled Synaphaï, performed masterfully by pianist Geoffrey Madge was greeted with vigorous applause.

Geoffrey said that he just loved playing this piece with Brussels Philharmonic.
It was not the first time, though, that he played a concert with Maestro Tabachnik: in 1975 they had performed Synaphaï for the first time, together with the Orchestre Philharmonique de Strasbourg. Since, Geoffrey Madge has performed it more than 80 times, all around the world.
The concerto is said to be extremely difficult.

Des compliments par Françoise Xenakis

2010-10-02T15:27:00.009+02:00

Françoise Xenakis disait qu'elle était enchantée:

Vous savez, je regarde toujours la tête des musiciens, et j’ai constaté dans les visages une émotion. Ils ont joué avec une homogénéité remarquable : je les ai trouvé merveilleux ! Il ya a longtemps que j’ai vue un orchestre aussi bien soudée…

To be continued!

Conor Biggs: 'Completely Original!'

2010-10-02T15:25:00.010+02:00

Xenakis' Cendrées is, like all contemporary music, challenging. You step out of the comfort zone.

Usually, I start rehearsing without having heard the piece. This time it was different: I was frightened. But when I heard Cendrées, I was completely blown away.

Xenakis is not a slave to the serial system of composition. He is able to step across several artistic disciplines, always inspired by nature: effects of light on water, flocks of birds, rock formations, ... his music is an abstraction of optical experiences. He reminds me very much of the painter Jackson Pollock.

It is refreshing to do music like that!

Conor Biggs, bass at Vlaams Radio Koor

To learn more about Conor's other projects, check his official website.

En plein milieu de Terretektorh

2010-10-02T15:24:00.007+02:00

Arrivé dans 'l'arène sonore', je me suis dirigé vers les gens aux alentours de ma chaise. Je leur fance un grand 'Bonjour' et les préviens gentiment que juste derrière eux se trouve un 'canon à son' namé 'trombone'. Ils ne furent donc pas surpris lorsque ce noble instrument interjecte des sons fff dans leurs oreilles.

Après la pause, à la 2ème éxécution de Terretektorh, je refus que surpris de voir que les sièges devant moi s'étaient libérés. Je ne doute pas que les membres du public voulaient apprécier la sonorité de mon instrument, mais avec un plus grand 'recul'.

David Rey, trombone

First night: Terretektorh

2010-10-02T15:12:00.008+02:00

© Philippe Stirnweiss
The first concert was a major succes featuring Xenakis' Terretektorh, during which the audience and the musicians are intermingled. As was the case last season, when the Brussels Radio Philharmonic performed this impressive work in the Halls of Schaerbeek in Brussels under the baton of Michel Tabachnik, this unique approach left no one unmoved. Maestro Tabachnik & the orchestra got standing ovations, and we are very much looking forward to the second concert tonight at the Palais de Musique et des Congrès...

Mission: Impossible?

2010-09-30T22:23:00.009+02:00

Het Festival Musica Strasbourg nodigt ons uit om ons onvergetelijke concert van Xenakis’ Terretektorh van verleden seizoen te herhalen. Een geweldig werk, maar veeleisend naar de praktische kant van het verhaal. Muzikanten en publiek zitten samen in een cirkel, een podium is dus een spelbreker.

De prachtige binnenhal van de Straatsburgse Universiteit werd gekozen voor dit concert, maar als je met een concert buiten de betreden zalen gaat, stoot je al eens op onverwachte problemen. Professoren en studenten konden er niet om lachen dat er zoveel lawaai gemaakt werd bij het opstellen.

Zeer snel werd besloten deze avond de werken verder te zetten en werd de hele planning overhoop gehaald.

Het rode tapijt ligt er al mooi te blinken, de verdeling van de plekken voor de muzikanten is ook in orde. Nu nog stoelen voor publiek en orkest en dan komt alles helemaal voor elkaar.
Anke Van Rooten

Met Xenakis naar Strasbourg

2010-09-30T22:22:00.008+02:00

Brussels Philharmonic en het Vlaams Radio Koor geven dit weekend hun debuut tijdens het Musica Festival Strasbourg.

Er zijn twee concerten gepland in de hommage-reeks aan Xenakis, de componist die het festival dit jaar centraal zet. In een eerste concert op 1 oktober wordt Terretektorh hernomen, het werk waarbij het publiek tussen de musici plaats neemt. Op 2 october spelen we het afsluitend concert, waarin vier werken uit 20 jaar Xenakis de revue passeren: Persephassa, Metastaseis, Synaphaï en Cendrées.

Er zullen ook andere gerenommeerde ensembles zoals het Vlaams Radio Koor, het Lets Radio Koor en Les Percussions Strasbourg aan meewerken.

Voor meer informatie kan je terecht op de site van het festival!

L'indispensable Bruckner

2010-06-03T14:49:00.012+02:00

Bruckner est au centre même de ce que tout créateur traduit quand il transcrit ce que Jung appelle le « verbe de Dieu », c’est-à-dire ce que les hommes perçoivent du domaine de la transcendance. Autrement dit, Bruckner est au souci constant d’une transcription musicale de l’Essentiel.

Les Grecs, dans leur culte pour l’idéal, ont sculpté avec des formes simplifiées une beauté abstraite qui s’adresse à l’esprit. Les anciens, d’instinct, ont montré des « idées » de corps, des corps qui ne valent plus comme existence sensible, mais seulement comme existence et forme naturelle de l’esprit. La forme est ainsi purifiée.

Comme, différemment, Giacometti qui effile ses personnages jusqu’à n’en plus dévoiler que la quintessence, l’âme. Bruckner fait de même. Il dénude la musique, la simplifie, la raréfie. Il crée une musique de sublimation. Et alors il contredit Stravinsky qui affirme que « La musique par son essence est impuissante à exprimer quoi que soit, dit Stravinsky : un sentiment, une attitude, un état psychologique, la nature, etc. Le phénomène de la musique nous est donné à seule fin d’instituer un ordre dans les choses. Pour être réalisé, il exige nécessairement et uniquement une construction. La construction faite, l’ordre atteint, tout est dit. Il serait vain d’en attendre autre chose. » (Igor Stravinsky/Chroniques de ma vie I) Stravinsky a raison quand la musique cherche à raconter ou à représenter. Impensable, donc, de retrouver l’intrigue d’un ballet en l’écoutant.

Si vous n’avez pas les mots, vous ne savez pas ce que la musique signifie, affirme Boulez qui, corroborant Stravinsky, est sûr que « la musique n’exprime qu’elle-même, ne pouvant, dans son vocabulaire, se référer qu’à elle-même ». Ce qu’elle exprime relève tout de même du sentiment. Boulez en convient, remarquant que s’il est aisé d’analyser une fugue, « cette transmission d’un sentiment demeure tout à fait inexplicable », autant qu’un légiste disséquant un cadavre ne peut repérer les lieux de l’âme. Par conséquent, concernant « le sentiment ou l’état psychologique », l’allégation de Stravinsky est un vœu pieux. Son vœu pieux. Qui ne dépossède pas les œuvres antérieures de leur charge émotionnelle.
[Image: Chris Hofer]
Et Bruckner est l’exemple type du compositeur qui le contredit. Car justement Bruckner « charge » sa musique d’émotions, et, qui plus est, d’émotions profondément mystique, très abstraite, lui qui était croyant. Et cette émotion mystique nous pénètre profondément, parce que Bruckner nous la livre « naturellement », et même de manière foncièrement candide, naïve. Les sections de quatre mesures se succèdent sans varier. Les harmonies sont simples. Les rythmes sont élémentaires. Et de là émane cette impression de profondeur, de langueur spirituelle qu’il est, un peu comme Proust, l’un des seuls à savoir si bien inspirer. C’est bien cela : Bruckner transcrit en notes le « Verbe de Dieu ». Comme Bach le fit précédemment.

Voilà entre autre pourquoi Bruckner est indispensable. Irremplaçable dans l’histoire de la musique. Et pourquoi le Brussels Philharmonic l’inscrit chaque année dans sa programmation.

Michel Tabachnik

Complimentjes van Herbert Schuch

2010-05-29T17:27:00.010+02:00

Een riskante onderneming, dacht pianist Herbert Schuch, toen hij het schaars bemeten repetitieschema voor de eerste keer zag: een geheel nieuw pianoconcerto, dat noch hij, noch het orkest tevoren hadden gespeeld... het programma was uiteraard samengesteld door de Salzburger Kulturvereinigung. Beeld: Dorothee Falke
Maar het is goed gelukt, en hij is blij met het resultaat:

"Mein großes Kompliment gilt dem Orchester, dem souveränen Maestro Tabachnik und dem starken Konzertmeister Vadim Tsibulevsky, die es mir leicht gemacht haben, mich mit diesem sperrigen Konzert anzufreunden. Die Aufführungen haben mir viel Freude bereitet, nicht zuletzt weil ich ständig im Strom des Orchesters mitschwimmen konnte und das Orchester mir eine so wunderbare Farbpalette angeboten hat. Eigentlich hat es sich angefühlt wie ein riesiges Kammermusikwerk und ich glaube, dass dies auch die Intention des Stückes ist. Ich freue mich auf die nächste Aufführung in Gent!"

www.herbertschuch.com

Bizar intermezzo op weg naar huis

2010-05-29T16:05:00.016+02:00

Zaterdagmorgen 6h45: een vroeg vertrek terug naar Brussel. Orkestregisseur Anke Van Rooten wuift de eerste bus uit, die richting luchthaven München vertrekt. De musici en de staff van Brussels Philharmonic - het Vlaams Radio Orkest hebben een zwaar traject afgelegd. Het succes van onze drie concerten hebben de meesten dan ook tot laat in de nacht gevierd, uitbundig, opgelucht, in een gezellige sfeer, alvorens afscheid te moeten nemen van dit mooie stadje.
Zullen we vlug weerkomen? Moeilijk te zeggen, met al de tours die ons in de nadere en verdere toekomst te wachten staan. Op de bus is er van feestsfeer niets meer te bespeuren: we vallen unaniem in slaap op het moment dat we vertrekken. Na twee uur rijden dropt de bus ons aan terminal 2 van de Münchner luchthaven, en we slepen ons mooi op tijd door de check-in bij Lufthansa.

Nochtans blijkt er bij het boarden een klein probleem te zijn: vier van onze cellisten hebben hun instrument bijgehouden in de handbagage (ja, elk instrument heeft zijn eigen zetel!). Maar de gordels zijn niet lang genoeg voor deze grote instrumentenkisten. Een tijdje staan de stewardessen radeloos: zo mag het vol bezette vliegtuig niet vertrekken! Gelukkig voor iedereen is het probleem dan toch redelijk vlug opgelost, eenvoudig, maar doeltreffend worden de instrumenten met lange koorden aan de zetels vastgebonden.

Eerste cellist Luc Tooten kan zijn ogen niet geloven: 'Dit is middeleeuws! Vliegtuigen zijn normaal gezien uiterust met voldoende lange extensies aan hun gordels. Ik reis al 30 jaar met mijn cello, maar zoiets heb ik nog nooit meegemaakt.' Fazit: een klein beetje verwarring bij onze medereizigers en een vertrek met 20 minuten vertraging. Iedereen is ondertussen welbehouden thuisgeraakt.

Felicitaties van de Salzburger Kulturvereinigung

2010-05-28T16:51:00.008+02:00

Elisabeth Fuchs, artistiek directeur van de Kulturvereinigung, ontmoet intendant Gunther Broucke en is vol van lof over ons orkest:

"Brussels Radio Philharmonic spielt technisch und musikalisch auf höchstem Niveau. Eine solch vollendete Perfektion, kombiniert mit echter Begeisterung, sieht man heutzutage nur noch selten."

[beeld: chris-hofer.com]

Elisabeth Fuchs, hier met Gunther Broucke in de Fördererlounge van het Grosses Festspielhaus, zegt dat ons orkest op een grote familie lijkt, en bewondert vooral het elan dat iedereen mee op het podium brengt. Ze is dan ook bijzonder blij met het succes dat onze twee concerten hebben gekend en kijkt uit naar de grote finale vanavond: Korngold's pianoconcerto & Bruckner's 3de.

'Toll gespielt!'

2010-05-28T01:30:00.005+02:00

Het Oostenrijkse 'Drehpunkt Kultur' is vol van lof over ons concert op 27 mei:

'Ein Konzert mit geradzu unglaublichen News-wert selbst für erfahrene Ohren!

'Der Solotrompeter ist herausgefordert und insgesamt ist Hans Rotts Symphonie ein Stück, bei dem ein Orchester - in dem Fall Brussels Radio Philharmonic unter Michel Tabachnik - so recht funkeln kann. Der in der Schweiz ausgebildete Dirigent hat auch alles getan, den Klang schlank und durchhörbar zu halten. Ja, diese Tonsprache weist weit nach vorne.'
[Beeld Chris Hofer]

Ook een groot compliment aan onze schitterende solist, de pianist Herbert Schuch:
'Fast bangt man, wenn man die Musikerarmee vor sich sieht um den Solisten: Wie soll es eine Pianistenhand, und sei's die kraftvollste Linke, mit so vielen aufnehmen? Diese Sorge ist aber unbegründet: Der Satz ist fast immer kammermusikalisch. Der - von Herbert Schuch aufmerksamst differenzierte und in der Dynamik wie im klanglichen ausgefeilte - Klang des Soloinstruments ist oft nur gegen Soloinstrumente und kleinere Gruppen geführt. Korngold war auf Farbenmalerei sondergleichen aus. Aufs Instrumentieren hat er sich ja verstanden. Dass Korngold als Macher üppiger Filmmusik verschrien ist, gilt zumindest für dieses Stück überhaupt nicht.'

Salzburg loopt storm voor Brussels Radio Philharmonic!

2010-05-27T17:39:00.010+02:00

Na een druk bijgewoond en fel bejubeld concert op zijn vaste residentieplek in de Cité de la musique in Parijs en een succesvol concert vorige zondag in het Concertgebouw te Amsterdam, vertrok het orkest dinsdag alweer, dit keer voor een ambitieus project naar Salzburg.

Dat het orkest niet enkel bij concertorganisatoren, maar ook bij het publiek snel aan naam en faam wint, werd overduidelijk bij het debuut in Salzburg: een tot de nok gevuld Grosses Festspielhaus (meer dan 2200 plaatsen!) verwelkomde het orkest en zijn chef-dirigent Michel Tabachnik voor het eerste concert op woensdag avond. Tussen dat publiek ook diverse agenten en impressariaten die de opmars van het orkest komen scouten.

[Beeld Chris Hofer]

Hert orkest miste in elk geval deze belangrijke afspraak niet en gaf meteen zijn naamkaartje af: dat zowel voor het concert van vandaag als dat van morgen nog amper een ticket te krijgen valt, is een meer dan verdiende ruggensteun voor het orkest in hun opgemerkte internationale opmars.

Gunther Broucke, intendant

Onze trompettist gaat op verkenning

2010-05-27T17:30:00.006+02:00

Met het Brussels Philharmonic in Salzburg. Wij spelen er Rott, Korngold en Bruckner, maar Mozart is alom tegenwoordig! Je voelt onmiddellijk waarom de grootmeester zich hier niet gelukkig voelde. De stad is letterlijk bijna ingekapseld in de rotsen en was ongetwijfeld veel te klein voor het grote genie.

Misschien omdat ik binnen een paar weken opnieuw papa word van een zoontje, gaan mijn gedachten ook naar vader Leopold Mozart. Hij had het grote inzicht om met zijn wonderkind te gaan reizen. Je vraagt je hier voortdurend af: 'Wie had nu de grootste verdienste? Vader of zoon, of deze stad die, uiteraard om economische redenen, onze vriend Mozart zo in ere houdt...?'

Rik Ghesquière
www.artofmusic.be

Eerste concert helemaal uitverkocht

2010-05-26T23:46:00.006+02:00

Het was best spannend, zo 's ochtends toekomen in een bekende zaal waar we zelf echter nog niet geweest zijn. Onderweg nog even mijn beste Duits oefenen en nadenken wat allemaal nog geregeld moest.

In de grote zaal van het Grosses Festspielhaus hebben onze stagehands al veel werk verricht, het podium staat. We worden ook geconfronteerd met de strikte regels: een brandgang moet vrij blijven midden op het podium. Met een beetje creatief denken merk je er niets meer van.

De repetitie 's ochtends werd bijgewoond door 500 Salzburgse scholieren en ook de componist van een van de werken, Theodor Burkali. Zij waren alvast heel enthousiast, dat gaf goede hoop voor de avond.

's Avonds zit de zaal volledig vol. 2200 kritische toehoorders wachten vol ongeduld. Het orkest komt op en dan maestro Tabachnik. Eerste klarinetist Eddy Vanoosthuyse geeft het beste van zichzelf in de moderne klezmermuziek van Theodor Burkali. En het publiek hoorde dat het goed was. Na de pauze werd het nog enkele graden warmer in de zaal bij de tonen van Smetana's Ma Vlast. De "Moldau" kreeg zoveel applaus dat onze maestro besloot hem als bisnummer opnieuw te spelen. Samengevat, een zeer geslaagde eerste concertavond. We kijken uit naar de concerten van morgen en overmorgen.

We zijn weer op weg!

2010-05-26T16:30:00.007+02:00

25 mei, traject Zaventem - München. In Brussel lacht de zon, en toch waarschuwt de piloot voor naderend onweer. We ouden onze adem in, maar de korte vlucht naar München verloopt vlekkeloos, geen wolkje te zien! Onze bus wacht ons op, de bagage is terecht, we kopen brezeln voor onderweg en rijden verder met de bus naar het idyllische Salzburg. 160.000 inwoners heeft dit stadje, en sinds 1960 ook een van de grootste concertgebouwen van Europa: Het Grosses Festspielhaus ligt juist rond de hoek van ons hotel, een klein traject door een koude tunnel onder de Mönchsberg door, en we zijn er!

Je zou nochtans niet zeggen dat dit het fameuze Festspielhaus is: vergevens zoeken we naar een hoofdingang, alleen vijf grote bronzen deuren verlenen toegang, en als die gesloten zijn, zou dit evengoed de fassade kunnen voorstellen van een of ander stationsgebouw. Maar wat een pracht vanbinnen! 55.000m3 gruis en steen hebben de bouwheren destijds weggehaald uit de Mönchsberg, om deze zaal te kunnen plaatsen, die plaats biedt aan meer dan 2000 toeschouwers, voor concerten, maar ook voor grootse opera's. Het is eventjes slikken bij het zien ervan. Een immens grote, lege ruimte. Zullen we die s'avonds kunnen vullen?

Welcome by the Salzburg Cultural Association

2010-05-26T15:59:00.011+02:00

Since 1974, the Salzburg Cultural Association offers three subscription series consisting of 8 single concerts in the ‘Great Festival Hall’ which is owned by the Salzburg Festival. Consequently we have become - measured by the number of permanent subscribers – the second largest concerts organiser (after the Musikverein in Vienna) in Austria.

Since 2009 the organisation is run by Ms Elisabeth Fuchs – a young conductor as well as business lady. In other words, the Salzburg Cultural Association including the whole team is highly motivated and is looking forward to face future challenges. Regarding the classical music market – of course and I guess all arts and especially classical music organisations around the world are facing the same problem - or lets express it in a more positive way – are confronted with the same future challenges ;) According to several studies the interest in classical music by young people is declining – this trend of course also affects the Salzburg Cultural Association. Considering that 50% of our permanent subscribers are over 60 years of age, one of the organisation’s goal is to address younger people in the future.

Therefore the new artistic director Ms Fuchs intends to catch up on educational offers and activities. There have always been people who have wanted to attend classical concerts and this interest will continue to exist in the future as well: You just have to modernise the program a bit. And this is exactly what we are doing right now: this season, for the first time, the Salzburg Cultural Association has a composer in residence – Mr. Theodor Burkali!

For the first time contemporary music will be performed! So Brussels Philharmonic actually plays a very important role in this kind of transition. Our audience is – quite loyal (some of them have been subscribers for more than 50 years – which actually is incredible), but rarely wants to get involved with something new! And to be honest, I am really curious how the audience will respond! As far as I am concerned – I just have attended dress rehearsal and I am absolutely enthused by the commitment of both, the Orchestra and its music director, as well as by the work of Theodor Burkali ‘Klezmorim’ – I am really looking forward to the performance tonight!

Michael Sowa
Management of the Salzburg Cultural Association

We vertrekken!

2010-05-25T10:27:00.007+02:00

Het is zo ver: vanavond vertrekt ons orkest terug naar het buitenland voor de eerste langere tour sinds de geslaagde concertreis naar China in december/januari 2010!

Salzburg is iets minder ver natuurlijk, maar het blijft een uitdaging: Sinds de jaren 40 organiseert de Salzburger Kulturvereinigung concerten in het gerenommeerde Großes Festspielhaus. Drie grote concertcycli, genoemd 'Muziek van de meesters', 'De grote Symfonie' en 'Wereld van de Muziek' omvatten de hoogtepunten van het seizoen. Brussels Philharmonic speelt drie concerten op drie opeenvolgende avonden, om elk van deze grote reeksen te openen: een primeur in de geschiedenis van de Kulturvereinigung! En een primeur voor Maestro Tabachnik en zijn 81 musici, die een zwaar programma voor de boeg hebben:

Theodor Burkali's Klezmorim, Smetana's Má vlast, Korngold's pianoconcerto voor de linkerhand, en twee symfonien van Rott & Bruckner: we vieren onze premiere in het Großes Festspielhaus alvast met een breed repertoire.

Countdown Salzburg gestart!

2010-04-20T19:44:00.006+02:00

Na het success van onze laatste grote tournee naar China, die door heel wat fans in binnen- en buitenland via onze blog werd gevolgd, kan u binnenkort virtueel mee reizen op onze volgende tournee!

Op uitnodiging van de Salzburger Kulturvereinigung reizen we deze keer naar Oostenrijk...

Wordt vervolgd!

Waar zijn onze instrumenten..?!

2010-01-15T11:21:00.008+01:00

Het orkest is terug, maar de cargo is zoek! Gisteren stond hij nog op de luchthaven in Shanghai door de slechte weeromstandigheden. Lastig vooral omdat daar heel wat instrumenten en de partituren bijzitten, en het orkest morgen, 5 dagen na de drie weken durende tournee verwacht wordt het eerste concert terug op Belgische bodem te geven. Niet eender welk concert dan ook nog, maar het slotconcert van Klara in het Paleis met de internationaal befaamde pianist Abdel Rahman el Bacha, in de prestigieuze Henry Le Boeuf Zaal te Brussel! Zullen de instrumenten op tijd terecht zijn? Het blijft afwachten. Een tweede copij partituren is al aangemaakt, en de repetities lopen op volle touren - met heel wat geleende instrumenten. Het beloofd spannend te worden!

Luister ook zeker naar het interview over de stand van zaken met intendant Gunther Broucke op kunstkaravaan zaterdag, 16 januari, vanaf 9 uur. Misschien is er dan al wat meer nieuws...

Brussels Philharmonic verovert China

2010-01-12T13:45:00.002+01:00

Bekijk het nieuwsbericht van het Journal van 12 januari 2010 op één!
Volg deze link: Brussels Philharmonic verovert China

De tournee in de Media

2010-01-11T14:39:00.005+01:00

De China-tournee van Brussels Philharmonic zit er op! Onze muzikanten zitten op het vliegtuig naar Schiphol en worden vannacht terug in België verwacht.

Zondagavond 10 januari speelden ze het afsluitende concert van de bijna drie weken durende tournee in het prestigieuze National Centre for the Performing Arts van Bejing. Brussels Philharmonic – het Vlaams Radio Orkest verkeerde er in goed gezelschap: London Philharmonic bracht er twee dagen eerder een concert, Berliner Philharmoniker strijkkwartet drie dagen later. Eens te meer een volle zaal en staande ovaties - een mooi einde van de tournee.

We zijn dan ook blij met de persaandacht die aan deze tournee besteed wordt: een bewijs dat het orkest een uniek parcours heeft afgelegd! En natuurlijk een mooie erkenning voor het harde werk dat musici en staf geleverd hebben om deze tournee mogelijk te maken. Mis dus de volgende uitzendingen niet:

dinsdag 12 januari: Radio 1 brengt een nieuwsitem van 4 minuten tijdens het programma Vandaag (16:00 - 19:00).
dinsdag 12 januari: JOURNAAL op tv één (19:00): item door VRT China correspondent Tom rond het laatste concert in Beijing, eventueel aangevuld met interviews met Gunther Broucke en enkele musici.
zondag 17 januari: COBRA TV op Canvas (21:00): reportage rond de tournee aangevuld met een interview door Frieda Van Wijck met onze concertmeester Otto Derolez. Vanaf zondag 17 januari online hier: http://cultuur.canvas.be/category/cobra-tv/

Bovendien zal er in één van de volgende Knack edities eveneens een uitgebreide reportage én interview met Gunther Broucke verschijnen, opnieuw rond de China-tournee. We houden jullie op de hoogte!

Finale in Beijing

2010-01-10T22:25:00.009+01:00

De douche voelde heerlijk.
En geschoren met lekker veel zeep.
Mijn laatste witte hemd uit het valies en het kostuum klaar op de kapstok.

Het laatste concert komt eraan en de adrenaline begint te stromen. Ik weet dat in zowat 80 andere kamers in dit schitterende hotel, dicht bij het Tiananmenplein en dus even dicht bij de Verboden Stad, een gelijkaardig scenario zich afspeelt.

Onze China-tournee is bijna achter de rug, maar voor we zover zijn laden de musici zich een laatste keer op. We eindigen ‘en grandeur’. Brahms, Beethovens vijfde symfonie en de Pathetique van Tsjaikovsky. Het is geen toeval dat we eindigen met een van de meest intieme bladzijden uit de symfonische literatuur.

Geen groot geweld, geen bombastische ontlading, geen orkestrale viriliteit, maar de ingetogenheid van een dankbaar orkest dat zijn nieuw ontdekt publiek een laatste keer groet. Een diepe, lange zucht en enkele nauwelijks hoorbare pizzicatti door 3 contrabassen. Dat is het, niet meer, niet minder. Maar wat een weelde, wat een intensiteit, wat een verlangen!

Morgen laten we China achter ons, hoewel: ik ben ervan overtuigd dat al ‘mijn’ musici en ‘mijn’ voortreffelijke stafleden een stukje China mee naar huis nemen. Zoals ik ook vermoed dat we hier een stukje Vlaanderen, een stukje België achterlaten. Zo moeten we wel terugkomen...

Aan allen die meelazen: ik groet jullie en tot zeer binnenkort op onze concerten!

Gunther

Het land van de rijzende zon door de ogen van een contrafagotist - deel II

2010-01-10T00:20:00.008+01:00

Cijfers
China is een getal van cijfers en superlatieven, er staat niet een persoon aan de balie maar zes, de inkom hal wordt niet een keer per dag gekuist, maar er lopen constant twee mensen rond met een dweil. Je kamer wordt twee keer per dag gecheckt. Ze bouwen niet een huis of een appartement per keer, maar ze bouwen gewoon direct een hele stad. Beetje vreemd en groot eigenlijk.
Over groot gesproken trouwens wij westerlingen zijn echt groot, op straat, in de metro, het blijft me verbazen dat je gewoon over iedereen heen kijkt.

Thee
Maar éen dag in Peking, en uiteraard alles willen zien. Twee man met een ambitieus plan om HEEL de stad te zien. We beginnen bij de verboden stad en daar worden we aangesproken door twee bijzonder vriendelijke meisjes, die zeer goed engels spreken, en ons meenemen om thee te gaan drinken.
Best wel een aardig gesprek, best wel lekker en een zeer bijzondere rekening. Wat kan een mens naïef zijn ;-) (zie link en dan bij Chinese thee).

http://nl.wikipedia.org/wiki/Oplichting#Straattrucs

Jonas

Het ritme van China

2010-01-09T11:30:00.002+01:00

Chaotisch verkeer, dat is één van de meest opvallende zaken hier in China! Regels zijn er nauwelijks en worden dan ook niet gerespecteerd, behalve rode lichten, als ze niet te lang duren.

In verschillende steden hebben ze op grote kruispunten een geweldige manier gevonden om ongeduldige automobilisten en voetgangers te informeren: bij elk licht, rood of groen, staat ook een aftelklok hoe lang het licht nog op die stand zal staan! We keken er vreemd van op, maar we keken nog vreemder toen bleek dat het werkt! De mensen respecteren het mooi. De wonderen der techniek... Anke

Alles loopt op wieltjes

2010-01-08T13:49:00.006+01:00

Waarom makkelijk doen als moeilijk ook kan? Het lijkt wel de lijfspreuk van de Chinezen die we tegenkomen soms. Liefst halen ze een kist die door ons van wieltjes werd voorzien uit de vrachtwagen door hem op... een karretje te zetten! We doen dan heel erg ons best om niet in lachen uit te barsten, want uiteindelijk, het werkt wel. Een ander mooi voorbeeld: toen we in Jiangmen met de bus wilden vertrekken bleek een auto zich nogal ongelukkig vlak voor de bus geparkeerd te hebben. De chauffeur bleek onvindbaar met als resultaat dat onze 80 reizigers met een beetje een ochtendhumeur (het was tenslotte pas 7uur 's morgens) reageerden: pak die wagen op en zet hem op zij! Zo gezegd, zo gedaan... we vonden dit zo leuk dat enkele muzikanten met plezier een handje gingen helpen. Hilariteit alom en dadelijk was er een toffe positieve sfeer voor de drie uren durende busrit.

Anke

In Memorian Jean-Paul Van der Vurst, nationaal secretaris ACV-Cultuur

2010-01-07T09:57:00.005+01:00

Bij een koffie in de bar van het Kerren Hotel in Dalian, 12.14 lokale tijd, tijdens een interviewsessie voor Knack, ontvang ik een sms van Servaas Lecompte. Het bericht is erg direct en komt aan als een stomp in mijn maag. “Jean-Paul is vannacht helaas overleden” staat op het schermpje. Het interview sleept zich voort en ik moet alle zeilen bijzetten om me op de puntige vragen van de journalist te concentreren. Als hij weg is, trek ik me even terug op mijn kamer en laat het heel stil worden.

Jean-Paul was een makker geworden. Dat het orkest vandaag meemaakt wat het mag meemaken, op dit moment maar ook in het algemeen, is te danken aan veel mensen. Mensen voor en mensen achter de schermen. Mensen op het podium en in de coulissen. Bekende mensen en anonieme mensen. En elke bijdrage, elke kleine steen is nodig geweest en blijft nodig om het gebouw overeind te houden. Jean-Paul heeft veel en grote stenen aangesleurd en bleef dat doen tot zijn laatste moment.

Met Jean-Paul heb ik een onwaarschijnlijke weg mogen bewandelen. Vanuit een totaal verloren positie kropen we uit een eindeloos dal, uit een donkere tunnel. Elk in zijn rol en elk met zijn verantwoordelijkheden. Maar samen voor de zaak. Als de vakbond niet zou bestaan, had Jean-Paul hem uitgevonden en als algemeen directeur wens ik elke bedrijfsleider een vakbondsman toe als Jean-Paul. Slechts enkelingen weten wat die man betekent heeft voor het Vlaamse cultuurlandschap en dat was niet weinig. Ik acht me bevoorrecht zo intens met hem te hebben mogen samenwerken. Voor ons eigen orkest is hij mee bepalend geweest voor het voortbestaan. Ik keek er hevig naar uit om in de komende jaren zijn ervaring en kennis te kunnen gebruiken als bron voor verdere stappen. Het heeft niet mogen zijn en ergens kon ik me ook een wereld zonder zwoegende, telefonerende, kilometers-vretende Jean-Paul, een vergadering zonder wroetende, denkende, overleggende, wegen-zoekende Jean-Paul moeilijk tot niet voorstellen. Hij ook niet, vrees en weet ik.

Straks moet ik het orkest het nieuws van zijn overlijden meedelen. We zullen het ook daar, zover van huis, even heel stil laten worden en ook zonder dat ik het vraag weet ik dat menig musicus vanavond heel stilletjes even aan Jean-Paul zal denken tijdens het concert. Jean-Paul, we missen je nu al.

We wensen je Meerestille und Glückliche Fahrt
Gunther

Freezing Dalian

2010-01-07T09:25:00.018+01:00

We landen in Dalian en zien eindelijk de zon! Sinds onze aankomst was de lucht grijs, van smog of van regen... maar alles heeft zijn prijs. Met de zon komt de vrieskou ons tegemoet. Dankzij internet waren we gewaarschuwd, maar van +15°C naar -15°C in slechts enkele uren blijft een schok. Daarboven waait er hier een ijzige wind waardoor het nog kouder lijkt. De meeste muzikanten maken dan ook dankbaar gebruik van de faciliteiten in dit schitterende en lekker verwarmde hotel. Daar zien we op het nieuws hoe in Peking alles geblokkeerd zit, maar gelukkig ziet het er voor ons goed uit. Ja het is koud, maar we houden het voorlopig goed vol!

Vanavond is het concert en na de eerder primitieve zalen van de

voorbije week trekken we met een bang hart op weg naar het Dalian Grand Theater. De buitenkant is veelbelovend, al zie je op de foto hoe dik ingeduffeld we moeten zijn om buiten te komen. Binnen is alles lekker verwarmd en voelen we ons in de zevende hemel met de prachtige zaal.

Iets later komt ook onze vrachtwagen met instrumenten toe en naar Chinese gewoonte moet er zwaar gediscussieerd worden over
elke kist, over elke beweging. We staan er bij en kijken ernaar. De instrumenten worden uitgeladen zodat ze rustig kunnen acclimatiseren en wij trekken terug naar het hotel voor het middagmaal. Buiten stoten we op een geweldige affiche, heel Dalian zal geweten hebben dat wij hier vanavond en morgen concerteren! Om een idee van de grootte van de affiche te krijgen, ik sta ook op de foto! Anke

Een Vrije Dag!

2010-01-06T12:38:00.020+01:00

Zes van de negen concerten zijn gespeeld. Een dagje vroeger dan gepland is het orkest verdergetrokken van Nanping naar Fuzhou. Maar vandaag is het even rusten. Het is koud in Fuzhou, we horen dat de temperaturen rond de 15°C onder nul liggen! Onder de blauwe hemel en de felle zon staat er een ijzige wind...

TBC!

Het land van de rijzende zon door de ogen van een contrafagotist

2010-01-06T12:08:00.010+01:00

Dag geëerde lezer,
Het bijhouden van een dagboek is niet mijn grootste talent, dus ga ik zo vrij zijn om enkele facetten van de tour te beschrijven. Mocht u om een of andere reden zelf enige suggestie's hebben, mailen maar naar jonascoomans@hotmail.com, schrijffouten dienen louter om de Chinese censuur te controleren.

Aankomst
Het resultaat van 5 uur bus en 12 uur vliegtuig is dat een mens dus in China zit. We zitten hier al een week en we gaan hier nog een week zitten... het bevalt me nog steeds. Als westerling ben je groter dan de meeste chinezen, dus op straat kijk je over iedereen heen, maar het maakt ook dat zitplaatsen in het vliegtuig en de bus zeer klein zijn.

Eten
Stokjes, het begint echt gemakkelijk te worden. Zelfs de grote, slipperige dingen ontsnappen niet meer aan mijn vaste hand. En ik vind het bijzonder lekker! Wat een wereld verschil met het zogezegd Chinese eten van België... alleen weet je soms echt niet wat je eet, en dan is het gewoon de vraag: "vind ik het lekker of niet?"
Ik heb een haat liefde verhouding met de beenbrokjes: kleine stukjes been met een beetje vlees er rond. Je steekt het in je mond, kauwt het vlees er af, en spuugt het botje weer uit. Zeer lekker, maar onhandig. Gisteren hoorde ik nog het volgende: "chinees eten is een arbeidsintensief gebeuren", en beter kan ik het niet zeggen. Jonas

Discofear
Zaterdagavond zitten we met enkele Collega's in een bar (uiteraard was dit de enige keer). Opeens vragen de mensen van een andere tafel of we niet mee willen gaan naar de disco… tuurlijk. Zonder erbij na te denken stap je in een auto met vier medereizigers die je nog nooit gezien hebt en 15 minuten later sta je op het podium te dansen. Je ziet niemand bekend, je weet niet waar je bent en je telefoon schittert door afwezigheid. U kent me of u kent me niet, bang wil ik mezelf niet omschrijven, maar toen ik daar stond moest ik toch even slikken. Gelukkig kwamen er nog twee collega's en werd mijn gemoedsrust terug OK.

Jonas

Halverwege!

2010-01-05T14:18:00.004+01:00

Onze Chinatrip is wat concerten betreft net voorbij de helft. 5 van de 9 concerten zijn afgewerkt. De komende periode reizen we intensief, waardoor het concertritme moest vertragen.

De onmetelijkheid van dit land wordt duidelijk als ik de trip van gisteren overdenk: van Jiangmen naar Guangzhou met de bus, dan verder naar Fuzhou met het vliegtuig, en van Fuzhou Airport verder naar naar Nanping, weer met de bus. In het totaal een reis van 9 uur: 3 uur bus, dan vlucht van 3 uur en terug 3 uur op de bus. Nu zijn we, langs de oostgrens van het land, wat naar het noorden opgeschoven. De dimensies zijn dus gigantisch. Hoe je een dergelijk land kunt besturen, zal me een raadsel wezen (al hoeft dat land daar nu ook weer niet groot voor te zijn, zeker ?)

Gunther

Op zoek naar het echte Chinese eten

2010-01-05T14:14:00.026+01:00

De autochtonen achterna hollend op zoek naar het echte Chinese eten, belanden we soms op de meest onwaarschijnlijke plaatsen. Een keer komen we uiteindelijk in de Carrefour van Shenzhen terecht. Tussen de padden, slangen, levende eenden en allerhande exotische diersoorten, eten we één van onze beste maaltijden tot nu toe. Kosten: 50 cent...

Grietje

Een van de iets mindere dagen...

2010-01-04T10:44:00.008+01:00

Op 1 januari verrast ons de stad Jiangmen met een concertzaal om nooit te vergeten. Vooral de loges zijn het gespreksonderwerp. De dames kijken elkaar met vragende ogen aan, terwijl ze met dichtgeknepen neus naar een proper plekje zoeken. Enkele geurstokjes brengen een beetje soelaas. Voor de heren is er alleen een lange gang achter het podium. Ook een mooi tafereel. De dirigent baant zich een weg langs donkere gangen en glibberige trappen, blijft uiteraard bij ons in een hoekje zitten, op de enige stoel die er te vinden is. Daar vind hij dan toch de inspiratie om het publiek met de nodige elegantie als een doorwinterde entertainer naar zijn hand te zetten. Eens te meer een success!

Morgen trekken we voor het eerst het binnenland in. De frisse berglucht zal ons hopelijk gauw de vervuilde grootsteden doen vergeten - de tweede helft van onze reis kan beginnen!

Grietje

Sfeer van Rockconcerten

2010-01-04T00:17:00.010+01:00

We krijgen stilaan de allures van een reizende rockgroep: bloemen vanuit de zaal, handtekeningenjagers backstage en gillende meisjes met foto-apparaten aan de bussen. Je zou voor minder een tandje bijsteken. Het publiek is vreemd, soms eerst wat onwennig. Maar eenmaal het zich wat comfortabel voelt en meegenomen raakt in het enthousiasme van onze musici, zijn de duizenden chinezen die we intussen in de zalen kregen niet meer te stoppen.

Ze zijn weinig vertrouwd met onze concertgewoontes. Er is een duidelijk patroon: mensen komen met het gezin. Hier geldt nog steeds de één kind-politiek en de mate waarin dat kind gekoesterd en met prikkels gevoed wordt is hoog. Westerse klassieke muziek hoort daar duidelijk bij en dus is het aandeel kinderen in de zalen véél hoger dan bij ons.

Aangezien het concertprotocol hen vreemd is, is het publiek ook niet echt stil. Het is rumoerig en een gsm wordt niet enkel niet afgezet, een binnenkomende oproep wordt ook vlotjes aangenomen, weze het snel afgehandeld. Maar ook hier merk je een patroon: het is duidelijk dat het concertgebeuren een sociaal gebeuren is én dat waardering en herkenning meteen geuit wordt. We zijn dus dichter bij wat wij in het jazzmilieu kennen, dan in het orkestcircuit.

Gunther

Nieuwjaar backstage!

2010-01-03T22:21:00.008+01:00

De eerste concertzaal, het Shenzen Poly Theatre, is meteen een voltreffer. Het is wel nog even gissen naar de attitudes van het publiek. Warm ingeduffeld laten ze niet na om af en toe eens te babbelen en zelfs te telefoneren, maar het kan ons niet van de wijs brengen. Onze concertmeester heeft het ondertussen ook al begrepen: gaan zitten is geen applaus meer dus blijven we nu lekker lang rechtstaan! Door ons allen in dank aanvaard, want de stoelen zijn toch wel een maatje te klein.

Voor ons derde concert reizen we naar Zhuhai, een stad aan de Zuidzee. Hier worden we voor het eerst geconfronteerd met de bedenkelijke kwaliteit van sommige hotels. De aan de balie getoonde beschimmelde badmatten en rondvliegende kleerhangers zorgen dan ook voor enig animo! Terug in Shenzhen, na een opnieuw onvergetelijke reis met knotsgekke chauffeurs in hun gammele schuddebussen, maken we ons klaar voor oudjaar. Nee, geen cocktailjurken en champagne, maar het werkplunje van ons vierde concert in de plaatselijke Elisabethzaal, het Grand Theatre. Alweer een succes. Daarna eten we goed en drinken we op z’n Chinees, waardoor we noodgedwongen naar de bar afzakken om 2010 in stijl (en met de traditionele portie alcohol!) te kunnen starten.

Tot later! Grietje

Dagen zonder tolk

2010-01-03T20:08:00.008+01:00

We brengen de rest van de dag door in dat deel van de stad, dat duidelijk pas gebouwd is, grote open plaatsen, moderne architectuur met bijvoorbeeld de Shenzhen Concert Hall. We zijn overigens niet de enige europese gasten in Shenzhen: die avond zou hier het London Philharmonic spelen! Toevallig het orkest dat ruim 30 jaar geleden als het eerste westerse ensemble ooit op tournee naar China ging...

Op vraag van de voor een concert naar Zhuhai doorgereisde collega's gaan we alvast ook een kijkje nemen in onze volgende zaal, het futuristische Fenghua Grand Theatre te Shenzhen. We wandelen gewoon binnen en een prachtige zaal komt ons tegemoet. Maar het pijnpunt hier zijn de stoelen. De gemiddelde Chinees is nu eenmaal een stuk kleiner dan de gemiddelde Belg, en dus zitten de muzikanten dikwijls met de knieën tegen de neus. De enige die ons te woord kan staan spreekt geen drie woorden Engels, dus halen we onze beste "pictionary" en "hints" vaardigheden boven. Een paar keer de slappe lach, een heel vreemd kijkende Chinees en veel energie later lukt het ons uiteindelijk. Wat blijkt... gewoon Nederlands spreken met ondersteunende handgebaren werkt uiteindelijk vlotter dan Engels! Weer iets bijgeleerd!

Anke

Tussen concertzaal en ziekenhuis

2010-01-02T23:57:00.008+01:00

Net keek ik weer met verbazing naar het zoveelste gele bordje met de opmerking "carefull, wet floor" in het midden van de stad op een voetpad toen ik een sms kreeg: "Is de verpleegster in het hotel? Contrabassist Jan is gevallen op een natte trap en heeft zijn pols zwaar bezeerd."
De verpleegster vindt het toch raadzaam er een foto van te laten maken, dus terwijl het orkest op weg gaat voor het tweede concert in het Shenzhen Poly Theater, trek ik met Jan en onze tourpromotor Rebecca naar het plaatselijke ziekenhuis. Een belevenis op zich.

We volgen Rebecca van hot naar haar. De rij bij de registratie voorsteken, naar het hokje van de spoedarts waar de schrik en de rook ons om het hoofd vliegen, jawel, rook! In een klein kamertje staat een bed uit de jaren 50 met bijhorende matras en zitten verpleegsters en dokter aan hun bureau doodleuk een sigaretje te roken. Via de kassa naar de radiologie, het verslag laten maken duurt te lang, dus stappen we gewoon die kamer binnen. Nog een scene van Rebecca om het vooruit te laten gaan. Met succes: de radioloog kijkt snel even na of de plek waar Jan pijn heeft klopt met zijn vermoeden. Diagnose: waarschijnlijk gebroken.

Voor de plaaster met een kleine shuttle naar een ander ziekenhuis, waar we Rebecca kwijtspelen en opeens alleen achterblijven met de orthopedist. Op ons hulpeloze "sorry, we don't speak Chinese" praat hij gewoon door… in het Chinees! Een zeer vriendelijke voorbijgangster komt vertalen en onder toeziend oog van haar familie wordt de plaaster artisanaal aangelegd. We kunnen terug naar het hotel.

Dan begint het tot ons door te dringen dat "misschien gebroken" toch maar een zeer vage diagnose is en we besluiten onze reisverzekering te contacteren. Zij raden aan om het toch even te laten checken door een andere dokter. Die heeft maar twee minuten nodig om te confirmeren: inderdaad gebroken. De pols wordt verzorgd, maar voor Jan blijft hier niets te doen: de volgende 8 concerten zullen we het met vijf in plaats van zes contrabassen moeten doen. Nog een telefoontje naar de reisverzekering, en Jan stapt op het vliegtuig terug naar huis...

Anke

Standing ovations en kleine breuken

2009-12-30T15:40:00.011+01:00

In het indrukwekkende Shenzhen Poly Theatre worden we opgewacht door een bataljon – excusez le mot – Chinese vrijwilligers, die mijn collega’s en mezelf zeer onhandig maar ongelooflijk behulpzaam ter hulp snellen bij elke stoel die moet verplaatst worden… Het theater zelf is gewoonweg prachtig, van de gedurfde architectuur aan de buitenkant, de ongelooflijk mooie publieksingang tot de van werkelijk alle comfort voorziene zaal met superbe acoustiek. Om jaloers op te zijn!

Ran Ma en Rebecca, onze tourmanagers van Wu Promotion, zien ook hun peren: wat voor ons doodnormaal lijkt (bv. andere stoelen), blijkt een telefoonketting doorheen de hierarchie te vertegenwoordigen. Al een geluk dat ze beiden meerdere GSM’s hebben, een overduidelijk statussymbool hier. Met 1 GSM wordt je wat meewarend aangekeken, ze verkopen hier zelfs valse GSM’s om je ego en status wat te boosten!

Maar goed, wij komen hier om te concerteren! En dat gaat goed: ondanks de jetlag en ondanks het feit dat sommigen hun instrument bijna een week hebben moeten missen, slagen we erin om het Chinese publiek voor ons te winnen, met een staande ovatie als gevolg! Onze cargo is trouwens goed aangekomen, op 2 bassen en 1 cello na: een paar kleine stukken, niets ernstig… oef!

Voor het concert organiseerde de consul-generaal van België een groot diner. Hier kwamen we in aanraking met delicatessen uit de Kantonese keuken: varkenshuid en kroepoek, gerold in een soort van pannenkoek met oestersaus en komkommer. Er was 1 ingrediënt dat ik niet zo lekker vond. Na het concert, de ontlading, dat spreekt: het barpersoneel van het Nanhai Hotel waar we logeren keek toch wel even vreemd op toen hun karaokebar opeens bevolkt werd met een stel dorstige musici die de voorraad Tsing Tao vlot aanspraken. Tot afwisselend jolijt en wanhoop…

Bart

Brusselnieuws.be - De muzikale fakkel van Brussel reist naar China

2009-12-29T18:00:00.000+01:00

Brusselnieuws.be - De muzikale fakkel van Brussel reist naar China

Op een klapstoel in de concertzaal

2009-12-29T17:33:00.002+01:00

Na 9u vliegen over Rusland en Siberië geeft het informatiescherm aan dat we nu boven Chinees grondgebied vliegen. Het geeft een welkom gevoel om eindelijk iets te zien van het land waar we het al maanden over hebben. Uitgestrekt niemandsland is alles wat we ontdekken en dadelijk blijkt hoe groot dit land is. Dan, iets voor aankomst, vliegen we over de Chinese muur. Het is al wat we er van zullen zien, maar dat is het toch, we zijn echt in China!

Uiteindelijk zitten we aan tafel. Grote ronde tafels met een enorme draaischotel in het midden zorgen voor een gezellige sfeer, hoewel we allemaal doodop zijn. We krijgen voor het eerst stokjes in plaats van bestek en nemen ons plechtig voor het alvast te proberen. Aan onze tafel geeft uiteindelijk één iemand het op en vraagt met een enorm schuldgevoel een vork aan de serveerster die nauwelijks Engels spreekt. Achteraf horen we dat enkel aan onze tafel geen normaal bestek lag...

Ondertussen repeteert het orkest reeds voor het eerste concert in het Shenzhen Poly Theater, dat we alvast omgedoopt hebben tot "het ei" omwille van zijn architectuur. Aan de ingang worden we alvast verwelkomd met deze enorme affiche. We dachten rustig even de repetitie bij te wonen in de prachtige zaal met comfortabele zetels, maar nog voor we goed en wel zaten stonden er twee vriendelijke mannen in uniform om ons duidelijk te maken dat het niet mocht. Dus zitten we hier nu op een klapstoel in het midden van de zaal! Dat is nog even wennen, al die vreemde regeltjes en gebruiken, maar ik geloof er vast in dat we het nog meester zullen worden!

Anke

We zijn er!

2009-12-29T11:54:00.005+01:00

Wie ooit ’s nachts naar het Oosten vloog en op het juiste moment door zijn raampje gluurde, weet wat ik bedoel. Het daghet in het oosten met je eigen zintuigen meemaken, is en blijft onvergetelijk. Toen ik de ontelbare kleuren aan de horizon zag, vanop iets meer dan 11.000 meter hoogte, had ik dat bijzondere gevoel van verbintenis met wie we zijn, wat we doen, waarom en hoe... Ik weet het, vergeleken bij wat Frank Dewinne zal ervaren hebben is dit niets, maar toch: het moment weze elkeen gegund.

Dit om te zeggen dat we veilig en wel geland zijn in China. De vluchten zijn vlekkeloos verlopen. Meteen bij aankomst voel je de verschillende snelheden die door dit land gieren. De bussen die ons van de luchthaven van Ghuangzou naar Shenzen brachten (een dolle rit van een goede 2 uur, na 12 uur vliegen) waren... tsja, hoe beschrijf je zoiets ? Ik denk dat ze me nog het meest deden denken aan de tweedehands bus waar ik al bijna 40 jaar geleden (slik) mijn eerste schoolreis mee maakte. En al die tijd hebben ze verder dienst gedaan. Langs de weg verrijzen de meest moderne gebouwen uit de grond als paddestoelen. Shenzen was enkele tientallen jaren geleden een arm vissersdorp. Vandaag is het een – naar Chinese maatstaven – kleine provinciestad met hou je vast: 14 miljoen inwoners. Quizvraag: hoeveel inwoners telt de grootste stad van Vlaanderen?

Na een meer dan geslaagd eerste contact met de chinese keuken en een uitstekende nachtrust zit de stemming in het orkest er goed in. We hebben er zin in. Zoals onze meereizende verpleegster het verwoordde: ‘je voelt de adrenaline stromen - benieuwd om hen vanavond in battle-dress te zien én te horen’.

Ik ken deze groep intussen wel: vanavond wordt een onwaarschijnlijk intens concert. Straks hebben we een eerste contact met onze eerste zaal, maar eerst nog de instrumenten gaan ophalen. Even vingers kruisen, we hebben geen nieuws over de instrumenten, maar intussen weten we wél al dat geen nieuws meestal goed nieuws is. Zaijian.

Gunther

Take off minus one.

2009-12-25T14:08:00.011+01:00

395 mails, tientallen telefoontjes, 7 bezoeken aan de consulaire diensten van de Chinese Ambassade, 1 contract en véél geduld: dat heb je nodig om een 'performance permit' (te bewonderen en te aanbidden op de foto hiernaast) te verkrijgen. En een 'official letter of invitation'. En de nodige 'visa'. En 'preferred seating' in het vliegtuig. En een temperatuur en drukgecontroleerde cargo-vlucht.
Het is duidelijk: naar China touren dat doe je niet zomaar, daar hoort een hele papierwinkel bij!

Mijn collega's en ikzelf hebben daarnaast nog de nodige informatiebrochures, ettelijke lijsten met kilo's informatie, foto's, ... gemaakt en verzameld, om onze musici veilig, op tijd en goed geïnformeerd in China te krijgen.

De cultuurverschillen tussen Europa en China zijn nu al duidelijk: Daar waar wij de gewoonte hebben om tot 4 jaar op voorhand concerten en tournees in te plannen, is het voor een Chinees doodnormaal om letterlijk 14 dagen voor vertrek nog een aanpassing aan het tourschema te doen. Ondenkbaar in Europa, perfect mogelijk in China. Administratie echter, daar zijn de Chinezen strak in de leer, en wij toch wel wat losser.

Nu goed, het maakt de goesting om te touren eigenlijk alleen maar groter, ik kijk er echt naar uit om met ons fantastisch orkest aan dit avontuur te beginnen.

Mijn handbagage steekt alvast vol met indrukwekkende brieven, toestemmingen en documenten!

敬礼!

Bart

en zo vertrok de cargo

2009-12-21T17:29:00.000+01:00

Vrijdagavond 18 december.

21u30, ons laatste concert voor het grote avontuur begint is net gedaan. In de gangen van Flagey achter Studio 4 is het een drukte van belang.

De orkestregie noteert zorgvuldig alles wat er in de speciale kisten gestoken wordt. Alles moet namelijk door de douane passeren en daarvoor moeten zeer gedetailleerde inventarissen gemaakt worden!

De muzikanten denken nog een laatste keer na of ze alles wel in hun kist gestoken hebben en vullen dan de grote instrumentenkisten op.

22u.

De stilte in de gangen. Alles staat klaar voor het laden de volgende dag.

Zaterdag 19 december.

Het sneeuwt nog steeds, het is ijskoud, maar dat houdt ons niet tegen! Alle kisten worden een laatste keer geïnventariseerd, gefotografeerd en klaar gemaakt voor transport.

Na 5 uur hard werk zien we het einde naderen, de vrachtwagen staat voor de garage en al springend om kou te verdrijven, kleven we de laatste stickers op de kisten. En dan vertrekt alles richting Brucargo.

Maandag 21 december.

Goed nieuws vanuit Zaventem! Hoewel de luchthaven door de vele sneeuw nog steeds gesloten is, heeft de douane alvast onze lading instrumenten vrij gegeven. Over de weg vertrekt alles deze avond nog naar Frankfurt waar het verder per vliegtuig tot Peking zal gaan.

De eerste grote horde is genomen! Nu is het uitkijken naar het vertrek zaterdag.

Tot de volgende update!
Anke